woensdag 11 mei 2011

Een antropoloog op Mars

Dit is de titel van een boek van Oliver Sachs dat ik nu aan het lezen ben. Het is een citaat van Temple Grandin, misschien wel de bekendste autistische vrouw in Amerika. Ik heb eerder iets over haar geschreven, en een presentatie van haar in dit blog opgenomen. Sachs vertelt in zijn boek over zijn ontmoeting met haar en begint zijn verhaal (het laatste van 7 in de bundel) met een algemenere beschrijving over autisme. Dat er al sinds de jaren 40 van de vorige eeuw onderzoek wordt gedaan en dat mensen als Leo Kanner en Hans Asperger het begrip op de kaart hebben gezet. Dat Kanner de term ‘ijskastmoeders’ heeft ge├»ntroduceerd, omdat hij dacht dat kinderen autistisch werden doordat ze niet genoeg liefde van hun moeder kregen. En daarmee heel veel vrouwen met een groot schuldgevoel heeft opgezadeld en volkomen onterecht heeft gediskwalificeerd. Asperger heeft vanaf het begin een andere mogelijke oorzaak benadrukt, nl. een biologische. En dat is ook wat de laatste tijd veel meer als oorzaak van autisme wordt benadrukt. Toch blijft autisme, volgens Sachs, nog een groot raadsel. “Our insight is advancing, but tantalizingly slowly. The ultimate understanding of autism may demand both tecnical advances and conceptual ones beyond anything we can now even dream of”. En dat denk ik ook. Dat het begrijpen van autisme een nieuwe manier van denken vraagt die er op dit moment nog niet is. Een manier van denken die niet aleen oog heeft voor lichamelijke aspecten, zoals de neurologische ontwikkeling van onze kinderen, maar die veel holistischer is, meer invalshoeken in zich verenigd en daardoor een veel beter perspectief voor ontwikkeling schetst dan tot nu toe het geval is. Ik zou wel graag een tijdreiziger willen zijn en willen weten hoe er over 50 jaar over autisme wordt gedacht. Dan wordt ongetwijfeld geconstateerd dat de jaren 10 gedomineerd werden door een medische kijk, die zich vooral focuste op gebreken. Die constateert dat al het hersenonderzoek dat nu zo populair wel meer inzicht heeft opgeleverd, maar uiteindelijk niet voldoende is om een mens in al zijn aspecten goed te begrijpen. Want een mens is immers meer dan zijn hersenen, en zijn lichaam alleen. Dat is een te grote versimpeling van wat ons tot mens maakt. Ik zou het mooi vinden als onderzoekers zich meer gingen richten op de omgeving en de invloed van positieve stimulansen daarin.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten