vrijdag 13 mei 2011

Spelen met Christa

Elke week komt Christa met Pelle spelen. Ze volgt een opleiding SPH aan de Hogeschool en loopt stage bij ons en nog 3 andere gezinnen met autistische kinderen, om CSL te leren en toe te passen.
Vanaf het allereerste begin (oktober vorig jaar) hadden Pelle en Christa een heel fijn contact met elkaar. Na elke speelmiddag schrijft Christa een verslag en wat me daaraan elke keer weer opvalt is het plezier dat die 2 met elkaar hebben.
Hieronder volgt een deel van wat Christa deze week heeft geschreven
.


Schildpad
Pelle begon met het laten zien van een soort schild, waarop je kan draaien. Dit leek op een schild van een pad! Ik vroeg of ik mee mocht doen en pakte een kussen waarop ik ook ging draaien. “Jouw schild is zoveel sneller!” Ik heb hem gevraagd of ik Meneer Schildpad mocht draaien, en Pelle moest hier erg om lachen. Hoe harder, hoe beter leek het wel! Ook riep Pelle af en toe ‘STOP!’ en dan stopte ik met alles wat ik deed, zette grote ogen op en bleef stokstijf staan. Ook dit vond hij grappig en ik heb het de hele middag nog vaak gehoord. Ik heb het ook bij Pelle geroepen, maar Pelle gaf aan dat hij niet hoefde te stoppen.



Nagellak
Pelle had de vorige keer gezegd dat hij mijn nagellak zo bijzonder vond. Het leek hem best leuk om zijn eigen nagels ook te verven. Dit keer dus roze nagellak meegenomen. Hij keek er naar en vroeg wat het eigenlijk was. Ik liet mijn nagels zien en hij begon te glunderen en vroeg of ik wilde laten zien hoe dat moest. Gevraagd hoe hij het wilde, bij mij, bij hem, één vinger of meerdere etc. Hij antwoordde op alle vragen, al had hij soms wel even wat extra tijd nodig. Uiteindelijk had Pelle op één hand al zijn nageltjes met lak. Hij bekeek mijn handen en vroeg of het er ook weer af kon. Ik wist dat hij met Lila alles wegtoverde, dus vroeg of hij dat misschien ook bij mij kon. Ik gaf hem een doekje met ´toverwater´, waardoor mijn nagellak langzaam verdween. Hij leek ook dit erg leuk te vinden, en was heel zorgzaam. Pakte zacht mijn hand en vinger voor vinger haalde hij de nagellak eraf. Echt heel lief. Uiteindelijk had ook ik één hand met en één hand zonder nagellak. ‘Zo’, zei Pelle. “Nu zijn we het zelfde!” Ik mocht alles alleen nog maar doen met de hand waar nagellak op zat. Goed idee! Kort een tik spelletje gedaan met één hand en handjeklap met één hand. Eerst deed Pelle hand je klap in de lucht, maar uiteindelijk ook tegen mijn gelakte hand. Dit ook onderweg naar het bos nog gedaan. Pas in de bus bedacht ik me dat het er best raar uit moest zien dat ik één hand met en één hand zonder nagellak had :-)

Op weg naar het bos
Pelle’s fiets stond op slot, dus gingen we een stukje rijden met de tractor. Hij gaf al aan dat ik hem nu goed bij zou kunnen houden, want hij kan niet zo snel met de tractor. Uiteindelijk zijn we richting het bos gegaan (nog best een eind met de tractor, maar Pelle zat vol verhalen en het was het eigenlijk erg gezellig en leuk om zo te lopen). We kwamen een klasgenootje van Pelle tegen die zei: ‘Hoi Pelle!’. Pelle keek, leek verlegen en antwoordde niet. Ik heb vervolgens aangegeven dat ik het altijd erg leuk vind om ‘hallo’ tegen mensen te zeggen en het dan nog leuker vind als mensen ‘hallo’ terug zeggen. Daarbij ook benoemd dat ik denk dat dit jongetje dat ook leuk zou vinden. Als je iets tegen iemand zegt, is het leuk om erop te reageren, zo kun je laten merken dat je het hoorde en diegene aardig vind.
Onderweg hebben we ook veel stil gestaan bij verschillende deuren. Grote voordeuren, maar ook hekken, zoals bij het benzinestation. Op een gegeven moment ging het voornamelijk over de scharnieren. Je hebt ze horizontaal en verticaal (of zoals hij zei: “zo, of zo!” en liet zien wat hij bedoelde met zijn vingers).

In het bos
We zijn rennend naar het doolhof gegaan. Eerst door de bomen, Pelle leek alles te vertellen wat hij dacht en was erg druk aan het praten. Daarna zijn we in één keer midden in het doolhof terecht gekomen. Ik bedankte hem omdat ik zo blij was dat hij mij naar het midden gebracht had en gaf aan dat ik het zo ontzettend knap van hem vond. De terugweg was wat lastiger, maar ook dit ging allemaal in één keer. Ik gaf aan het wel spannend te vinden. Het was best donker en straks konden we het einde niet meer vinden! Ik vertrouwde volledig op Pelle en ja hoor, zo het einde bereikt!

Terugweg
Op de terugweg regende het best al hard. Pelle ging de heenweg aldoor wanneer hij iets wilde vertellen, stilstaan omdat de tractor te veel lawaai maakte en ik hem anders niet kon horen, of hij mij niet. Nu heb ik er snel een spelletje van gemaakt, dat als hij iets wilde vertellen, het onder een boom moest zijn, want daar was het lekker droog en konden we samen schuilen en hij rustig zijn verhaal vertellen.
Zo gingen we van boom naar boom, en Pelle trapte zo hard als hij kon om de volgende boom te bereiken en weer wat te kunnen zeggen. Erg leuk gezicht. Wanneer ik verder was dan hem, riep hij weer: “STOP!”. En stond ik gelijk stil. Vroeg dan of ik iets verder door mocht, want hier werd ik nat! Vooruit, naar de volgende boom dan. : -)

In juni zit de stage erop. We zullen Christa erg gaan missen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten