donderdag 30 juni 2011

Feedback uit Australië

En daar zaten we dan, met z’n drietjes op een bank in de flat van Judy. Eén vader, één moeder en één speelster, te praten met Sean Fitzgerald. uit Australië. Sean heeft jarenlang in Amerika gewerkt, bij de bakermat van SonRise en CSL, en geeft nu over de hele wereld adviezen. Helaas waren er niet genoeg mensen dit jaar om hem naar Nederland over te laten komen, maar via Skype lukte het ook prima. We hadden alle drie een filmpje op YouTube gezet en bespraken dat met Sean.
Eén van de redenen waarom ik destijds voor Son-Rise heb gekozen, is dat het niet alleen een hele liefdevolle en rijke methode is, maar dat het je als ouder ook laat groeien. Ik merk dat Pelle, juist doordat hij autistisch is, helemaal niet zo gevoelig is voor wat ik doe, maar veel meer voor wie ik ben. Zeker toen hij nog kleiner was, hadden we niet op sociaal niveau veel contact, maar veel meer op zijnsniveau. En als je speelt en dicht bij elkaar bent, is het dus heel belangrijk dat je oprecht bent en je goed voelt, op je gemak met je kind en liefdevol en accepterend. Die houding is iets waar ik steeds aandacht aan wil blijven besteden, want soms komt het niet vanzelf. Dan zitten ideaalbeelden en “deed hij nou maar zus’, of ‘deed hij nou maar zo’, in de weg. Dan blokkeren mijn emoties en gedachten het spel. Dus vroeg Sean op een hele plezierige en rustige manier door toen ik me afvroeg of ik Pelle niet te veel push, de laatste tijd. Want hij is moe en veel bozer dan ik hem ooit gekend heb. Is het spelen te intensief voor hem? Zet ik hem te veel onder druk? Hoe zit het bijvoorbeeld met mijn verlangen dat hij met vriendjes thuiskomt? Ik heb dat ideaalbeeld bekeken en tot mijn verassing geconcludeerd dat dat niet veel emotionele lading voor me heeft. Ik kan Pelle vrij laten daarin en hem zonder dwang begeleiden. Dat was erg verhelderend.
Na deze dialoog hebben we gekeken naar het filmpje en Sean heeft gesuggereerd dat een volgende stap kan zijn om Pelle te leren om de beurt te gaan, tijdens het spel. Dat zal hij ook nodig hebben als hij straks wat meer contact krijgt met zijn klasgenootjes. Hij heeft allerhande suggesties gedaan hoe we dat in het spel kunnen inbrengen en stelde voor om ook zelf wat meer activiteiten van te voren te bedenken, om uit te proberen in de speelkamer. Wat hij zei sloot heel goed aan bij wat ik denk, nl. dat Pelle toe is aan een volgende stap en ik ook, als speler. Ik ga hem niet alleen maar meer volgen, maar ook zelf wat meer inbrengen en kijken hoe hij daar op reageert. En als hij veel boos is, dan geef ik hem weer meer controle.
Niet alleen de feedback op Pelle was heel leerzaam, maar ook wat Sean vertelde naar aanleiding van de andere filmpjes. Wat ik op gehoopt had, nl. dat zijn feedback het programma weer een nieuwe impuls zou geven, is zeker uitgekomen.

1 opmerking: