donderdag 23 juni 2011

Het heft in handen houden. Of niet?

Afgelopen dinsdag pakte ik mijn fiets uit de garage en zag ik dat de vloer erg nat was. Waar kwam al dat water vandaan? Was er iets lek onder de grond? En zo ja, wat moest er dan allemaal gebeuren? Ik zag het al voor me: gebik in de vloer, uitgraven van een rioolbuis, etc. Werklui over de vloer, hoge kosten. Ik voelde me al moedeloos bij de gedachte en voel in dit soort situatie vaak een onmacht: “hoe moet ik dit nu weer regelen?” en “het komt nooit meer goed”.
Toen ik weer thuis kwam heb ik de vader van een klasgenootje gebeld, die een bouwbedrijfje heeft. Hij kwam gisteren even kijken en vandaag is het probleem al opgelost: de goot die door de garage loopt zat verstopt en dat is nu verholpen. Al het water van ons dak kan weer weglopen door de buis.
Soms vind ik het lastig, om Pelle op te voeden. Vooral de laatste 2 weken is hij zeurderig en heel snel kwaad. Dan is het zoeken hoe ik daar mee om moet gaan. Maar wat ik haast nooit heb, is dat ik me onmachtig voel, zoals bij onze natte garagevloer. Ik heb eigenlijk altijd wel het idee dat ik het aankan, de omgang en opvoeding van Pelle. Ik voel me geen perfecte moeder en soms heb ik wel eens spijt van de dingen die ik doe (ik ben misschien soms wel een beetje te streng voor hem) en ik ben ook lang niet altijd blij als Pelle schreeuwt en gefrustreerd is, maar ik heb nooit het idee dat de situatie mij boven het hoofd groeit. Er is altijd een manier om met zijn gevoelens en gedrag om te gaan, om te kijken wat het beste is. Om bij hem te zijn en hem te helpen.
Nu het PGB wordt afgeschaft treft dat mensen niet alleen op een praktisch niveau. Het treft mensen aan de psychologische basis van hun welbevinden. Ze moeten de contole over hun leven weer uit handen geven. Ze verliezen de beschikking over hun eigen zorg en worden weer machteloos overgeleverd aan grote, dure, bureaucratische, onpersoonlijke, onflexibele organisaties. Daar word ik moedeloos van. En kwaad.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten