maandag 1 augustus 2011

Jubileum

Ongemerkt is er een jubileum voorbij gegaan. Ik dacht dat ik vorig jaar in augustus was begonnen met spelen, maar dat blijkt al juli te zijn geweest. De verschuivende vakantieweken hebben me in de war gebracht. Op 12 juli vorig jaar ben ik officieus begonnen, toen hebben de vrouwen van Samenwijzer mij geobserveerd en sindsdien loopt het programma.
Het is een heel intensief jaar geweest en eigenlijk verlang ik nu wel naar een beetje rust. Gelukkig gaan we over 2 weken op vakantie naar een familiecamping en dan is Mark er ook bij. Ik verwacht dat ik dan lekker kan ontspannen, zoals met Pasen een paar dagen, toen we in een huisje in Friesland waren.
Ik speel nu niet meer alleen met Pelle. In november is Christa bij ons komen spelen en in februari Lila. Dat was heerlijk. Ik hoefde niet meer alles alleen te doen en voor Pelle is het ook veel fijner om verschillende mensen om zich heen te hebben. Ik heb veel verslagen gelezen, feedback gegeven en 2 spelersavonden georganiseerd. We groeien met z'n allen met het programma mee.
In oktober heb ik een cursus gevolgd bij Horison, waar ik vooral nog veel bewuster ben geworden over mijn eigen houding tijdens het spelen. Ik heb feedback gehad van Hella, onze coach vanuit Horison en van Sean Fitzgerald, per skype vanuit Australië. Ik heb samen met Hella reclame gemaakt voor CSL op de lokale radio, heb op een stagemarkt gestaan en ik ben dit blog begonnen. Ik ben geïnterviewd door Christa en door Pelle’s juf op school. Ik heb samen met de intern begeleider van school een rugzakje voor Pelle aangevraagd en extra overleg gehad met ambulante begeleiders en de juffen op school. Hella is ook op school geweest en heeft vanuit CSL haar adviezen gegeven. Daarnaast heb ik een PGB aangevraagd en inmiddels ook ik een bescheiden bedrag gekregen.
Maar het is vooral een vol jaar geweest met heel veel leuke speelsessies. Met in het begin geregeld frustratie, omdat Pelle niet deed wat ik graag wilde. Maar ik leerde steeds beter met mijn eigen verwachtingen om te gaan en daardoor werd het steeds leuker om met hem te spelen . Elke keer was het anders. We hebben met kaartjes gespeeld, ik ben geschminkt, we hebben boekjes gelezen, ik ben een leeuw geweest, we hebben liedjes gezongen, samen onder de deken gelegen, met de trein gespeeld, torens gebouwd, boefje-en-agent gespeeld, eindeloos gepraat over torens en molens en nog heel veel meer. Soms waren er magische momenten, als Pelle heel zorgvuldig en liefdevol reageerde. En soms voelde het spelen als verplichte kost. Maar heel vaak werd het dan toch weer heel erg leuk, zoals vanochtend, toen Pelle mij in Shakira wilde veranderen (wat is als een groot compliment beschouw). Soms vond ik dat Pelle heel erg groeide en soms dacht ik dat hij stil stond in zijn ontwikkeling, of weer meer autistisch werd. Maar ik blijf vooral geloven in zijn ontwikkelingsmogelijkheden. Ik denk oprecht dat die bij autistische kinderen heel erg onderschat worden en daarom niet voldoende aangesproken. Ik vind Pelle een zorgzaam, empatisch, liefdevol kind dat veel steun in de rug verdiend. En ik ben heel dankbaar dat zo veel mensen, de spelers, de mensen op school, zijn klasgenootjes, de muziekjuf, zijn oma, de mensen van de BSO en nog zo veel meer hem alle goeds willen geven. Daar groeit hij van. Dat maakt het mogelijk dat hij een mens wordt die zijn mogelijkheden ontvouwd.
Voor volgend jaar gaan we lekker door met onze doelen en het spelen. Ik hoop dat Christa terug komt, hoewel haar stage nu voorbij is. Ik hoop dat er nog een leuke speler bij komt (een lieve, leuke meid die ik ken van school). En ik verwacht dat Pelle steeds meer contact gaat leggen met de kinderen om hem heen. Dat zijn wereld groter wordt en de mensen daarin vertrouwd en begrijpelijk. Eigenlijk twijfel ik daar niet aan.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten