vrijdag 9 september 2011

Zelfhulp.

Het mooie van CSL is, dat het veel aandacht schenkt aan de mentale houding van jou als speler. Het is belangrijk dat je je kind onvoorwaardelijk lief hebt en dat je enthousiast en vrolijk bent. Juist een autistisch kind voelt goed aan hoe je in je vel steekt en reageert daarop. Nou is dat natuurlijk af en toe best moeilijk, die onvoorwaardelijke liefde. Tenminste voor mij. Soms wil ik graag dat Pelle anders doet dan hij doet, dat hij speelser is, zelfstandiger, socialer. Vooral tijdens de vakantie. Ik merkte dat het soms een beetje veel was, hem de hele dag om mij heen, pratend en pratend. “Ga nou toch even zelf wat doen", dacht ik dan, een beetje moedeloos. Erg moedeloos, soms. Voor mij is het veel fijner dat Pelle naar school gaat, dan heb ik onder schooltijd mijn eigen bezigheden en heb ik als hij thuis is alle aandacht voor hem. Dan is het vaak heel gezellig samen en voel ik me energiek en speels.
Maar ik wil mijn gevoelens voor Pelle niet alleen van de situatie en van wat hij al of niet doet af laten hangen. Ik wil ook van hem genieten als hij wel de hele dag bij me is.
Wat kan ik doen om mijn eigen houding te verbeteren?
De grondleggers van CSL, de familie Kaufman, zijn voordat hun autistische kind werd geboren al op zoek gegaan naar een manier om gelukkiger te worden. Na veel omzwervingen zijn ze terecht gekomen bij een methode die zonder oordeel je eigen overtuigingen onderzoekt door daar allerhande vragen over te stellen. Het idee is dat sommige overtuigingen je erg in de weg kunnen zitten en dat als je ze goed onderzoekt en gaat betwijfelen, er dan veel meer ruimte komt voor je eigen welbevinden. Overtuigingen over hoe een kind zich hoort te gedragen, hoe je jezelf hoort te gedragen, wat een goede moeder is, bijvoorbeeld. Dat je leven pas compleet is als je een huis, een kind, een partner, een mooie baan hebt. Dat je pas gelukkig kunt zijn als alle omstandigheden perfect zijn. Ideaalbeelden kunnen je soms zo in de weg zitten. En dan is het goed daar zorgvuldig naar te kijken en je af te vragen wat nou werkelijk belangrijk is in je leven en in je oordeel daarover. Wat nu echt waar is aan de normen en waarden en ideeën die je over jezelf hebt.
De Kaufmans hebben een waardevolle methode ontwikkeld. Maar er is wel een aspect waar ik moeite mee heb, en dat is hun claim dat geluk een keuze is. Eén van de boekjes van Barry Kaufman heet ook letterlijk zo “Happiness Is a Choice”. Hij stelt dat je elke dag kunt kiezen om je goed te voelen, ongeacht wat je meemaakt. Misschien is dat wel waar. Maar voor mij is de hele dag gelukkig zijn, je hele leven gelukkig zijn, eigenlijk niet het meest waardevolle in mijn leven. Ik hoef niet altijd gelukkig te zijn. Ik ben het regelmatig, en dat is heerlijk. Ik ben het heel vaak als ik met Pelle samen ben. Maar niet altijd. En daar wil ik me ook niet schuldig over voelen. Onbedoeld roept de claim van de Kaufmans dat schuldgevoel op.
Ik vind vrijheid en groei in mijn leven belangrijker dan uitsluitend geluk. Daarom ben ik op zoek gegaan naar methodes die beter aansluiten bij die verlangens. Die naar mijn gevoel meer recht doet aan het scala van emoties dat ik als mens ervaar en die de speelse, creatieve, enthousiaste kant van mij nog meer ontwikkelen zonder voorbij te gaan aan mijn sombere, kritische, hulpeloze en minder positieve gedachtes en eigenschappen. Ik heb afgelopen maandag een workshop ‘Voice Dialogue” gevolgd. En dat is me heel goed bevallen.

1 opmerking:

  1. Ik kijk er zo naar. Onvoorwaardelijke liefde heeft te maken met acceptatie. En dat je de ander accepteert zoals hij is, betekend niet automatisch dat je alijd helemaal blij wordt van het gedrag van de ander. Ook als je de ander accepteert kan je last hebben van hoe de ander is/doet. Met het grote verschil dat de oplossing voor die irritatie wel bij jezelf zit, en niet perse bij de ander.
    Ik zoek mijn heil in de geweldloze communicatie (Marshall Rosenberg) en unconditional parenting (Alfie Kohn). Maar het blijft een worsteling. Ook omdat het zo dicht bij jezelf komt.

    Er is mij vaak verteld dat een autist niet gevoelig is voor opvoedingsstijlen als UP of methoden zoals bijvoorbeeld Thomas Gordon beschrijft. En dat de enige manier om gedrag in te slijten vormen van straffen en belonen is. Maar ik geloof dat niet en daarbij gaat het fundamenteel in tegen hoe ik om wil gaan met de mensen om me heen. Zoals je zelf aangeeft zijn juist autistische mensen heel gevoelig voor sfeer en emotie, voor eerlijkheid en gekunsteldheid.

    BeantwoordenVerwijderen