zondag 16 oktober 2011

"Het is moeilijk".

Pelle zeg het de laatste tijd wat vaker. “Het is moeilijk”.
Ik erger me soms aan die uitspraak. Want het is vaak een excuus om dingen niet te doen, zoals aankleden en afdrogen. Dat kan hij wel zelf, maar daar hij heeft gewoon geen zin in. Hij wil dat ik hem help, maar ik vind weer dat hij zelfstandiger moet worden en niet al te hulpeloos moet doen. Ik hou niet zo van hulpeloosheid. Niet dat ik het zelf nooit ben, maar ik vind dat je jezelf daar dan overheen moet zetten. Niet zeuren, maar doen.
Soms is er iets anders aan de hand. Dan is: ‘ik vind dit moeilijk’ synoniem voor: ‘ik durf dit nog niet zo goed’. Dan gaat het meestal over lezen of andere dingetjes die met schoolse vaardigheden te maken hebben, zoals de opgaven voor mini-loco. Ook dan erger ik me aan zijn machteloosheid. Want hij is best slim, en de meeste dingen kan hij makkelijk aan.
Maar misschien is mijn reactie van ‘stel je niet aan’ niet altijd effectief en heeft hij soms wat meer bevestiging nodig. Misschien wordt het tijd dat ik af en toe wat anders reageer en toch wat meer hulp bied. Of samen met hem ga kijken hoe we de dingen makkelijker kunnen maken. Een kleine strategie bedenken. En biedt zijn hulpeloosheid mij ook een kans om mijn eigen kwetsbare kant en ergernis hierover wat meer te onderzoeken. De opvoeding als spiegel voor jezelf.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten