donderdag 29 december 2011

Dankbaar.

Ik lees al een tijd het blog van Roos. Gewoon een vrouw, die schreef over haar gezin met 2 kleine kinderen, grote broer en kleine broer. Gewoon een blog over een dagelijks leven. Totdat alles veranderde. In januari dit jaar werd bij de man van Roos leukemie geconstateerd. En sindsdien is niets meer gewoon. Het leven van Kenji hangt aan een zijden draadje en elk berichtje verhaalt over de impact van zijn kanker op haar leven. Ik lees het met een toenemend gevoel van beklemming en vrees.
En als ik dan naar ons gezin kijk, dan ben ik ZO dankbaar. Dat wij alle 3 gezond zijn, dat we het zo goed hebben met elkaar, dat we zo verbonden zijn met elkaar. Ik besef dat dat niet vanzelfsprekend is en ik koester het.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten