zaterdag 3 december 2011

Pas op voor de leeuw!



Gisteren waren we in de boekenwinkel in ons dorp. Opeens zei Pelle “Ik zit vast! Trek me los, mamma, want er zit een leeuw achter me aan”. Gelukkig konden we uit de winkel ontsnappen en zijn we snel op de fiets gestapt. Ik trapte extra hard om aan de bek van de leeuw te ontkomen. Toen kwam de leeuw onder een auto en was dood. Even waren we opgelucht, maar iemand kuste de leeuw weer wakker. Weer moesten we versnellen. Gelukkig wist Pelle hoe hij definitief kon ontkomen: hij zou de Dom gaan beklimmen, dan was hij veilig.
Ik stond helemaal perplex, figuurlijk dan, want ik hield de druk op de pedalen. Het is namelijk voor het eerst dat hij zomaar een soort verhaaltje bedenkt, met elementen uit het boekje van Sneeuwwitje en dingen die hij zelf meemaakt, zoals het beklimmen van de Dom.
Ik ben heel blij. Voor mijn gevoel heeft hij een hele belangrijke stap gezet.

We zijn al heel lang bezig om zijn fantasie te stimuleren en hem te verleiden tot ‘doen alsof’.
In het begin, meer dan een jaar geleden, wilde hij daar vaak niets van weten. Soms nam ik een rol op me, of pakte ik een poppetje, maar dan was het al heel gauw “je moet weer mamma zijn’, of hij gooide het poppetje weg en dan liep het spel dood. Maar Pelle houdt wel van stemmetjes en dat vergroot ik vaak uit tijdens het voorlezen. Lila heeft ook veel fantasiespel ingezet. Zo ontdekte ze dat het fijner was voor Pelle als we steeds heel duidelijk zeiden dat het ‘doen alsof’ was. Om zijn groei te laten zien plaats ik hier 2 stukjes uit haar verslagen.

Dit is een stukje van maart:
(Pelle drinkt een kopje thee.)
Ik had een aapje meegenomen. Aapje pakte de mok en vroeg aan Pelle of hij ook een slokje wilde.
Pelle dronk uit de beker, toen hij zag dat deze bijna leeg was, vulde hij de beker met zijn thee.
Waarop ik het aapje helemaal blij liet zijn. “Geven en delen is heel leuk!” riep het aapje.
De expressie was misschien te overweldigend en de informatie teveel. Want Pelle stond op en ging skaten.

Hier het stukje van afgelopen dinsdag:
Ik zag een Sinterklaas handpop liggen en speelde Sinterklaas. Pelle vond het eerst maar niks en wilde steeds de pop van mijn hand trekken. Ik liet de pop in mijn neus knijpen en riep heel hard “AU!”. Daarna liet ik Sinterklaas ‘Help! Help!’roepen, omdat Pelle hem wilde pakken. Pelle probeerde de pop te pakkenen ik liet de pop overal onder kruipen. Hij vond het erg leuk en moest heel erg lachen.
Toen deed ik de handpop uit en vroeg aan Pelle of hij ook even Sinterklaas wilde zijn.
En ja hoor, Pelle speelde Sinterklaas en ik kreeg de roe. Maar wat moest ik dan doen om weer lief te zijn, vroeg ik. Heel moeilijke dingen, zei Pelle Sinterklaas. Hij had de pop echt vast en speelde het ook echt, zo leuk! Ik moest maar naar een heel moeilijke stad gaan, met de bus.
De pop werd op de grond gegooid en we gingen samen met de bus naar… geen idee.
Maar ik moest een muur bouwen van de lego. Niet van de lego zelf, maar denkbeeldig met de lego doos. Pelle deed het voor, hij pakte de doos en bracht deze steeds hoger tegen de muur.
Dus ik deed het na, heel grappig. ‘Doe ik het zo goed, Sinterklaas?’
Ja, ik deed het heel goed. En toen waren we weer Lila en Pelle.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten