dinsdag 24 januari 2012

Hartsverbinding.





Toen ik begon met het speelprogramma en SonRise, heb ik advies gekregen van Samenwijzer, een bureautje van Anita Speelman en Lizette Rosenboom. Anita is ervaringsdeskundige, ze heeft 6 jaar lang met haar zoon gespeeld. Over haar ervaringen heeft ze een boek geschreven, Hartsverbinding.
Het boek leest heel gemakkelijk en is erg interessant voor iemand zoals ik, die ook een speelprogramma heeft opgezet voor haar kind. Wat het boek ook zo leuk maakt is het geweldige effect dat het spelen op haar zoon heeft. Van een kind dat ze letterlijk geen seconde alleen kon laten is hij opgegroeid tot een sociale puber die vorig jaar eindexamen heeft gedaan op een reguliere middelbare school.
Joost is als klein kind voortdurend in beweging, kan niet luisteren en maakt alles om zich heen kapot. Hij kan niet los buiten lopen, want dan rent hij onmiddellijk weg. Uitstapjes zijn onmogelijk, visite thuis ontvangen ook. Joost is alleen maar druk, spoelt van alles door de W.C, gooit met speelgoed, eet alleen maar een paar dingen en kan niet zomaar in bed gaan liggen en tot rust komen. Hij kijkt zijn ouders en anderen niet aan.
Als Anita het boek van Barry Kaufman leest, gaat ze zelf aan de slag. De slaapkamer van Joost wordt getransformeerd tot speelkamer en ze volgt in januari 1999 een cursus van het instituut van Barry Kaufman. Na 4 weken spelen zoekt Joost voor het eerst met zijn ogen contact met zijn moeder, als ze hem op komt halen van het MKD. Je kunt je voorstellen wat een ongelooflijke ervaring dat voor Anita is geweest
En eigenlijk gaat het, met ups en downs, steeds maar beter met Joost. Hij begint contact te leggen, gaat open staan voor de wereld rondom hem en leert steeds meer. Het programma breidt zich uit, er komen vrijwilligers en stagiaires spelen die feedback krijgen en met z'n allen het programma vormgeven.
Na 6 jaar stopt het spelen. Het is niet meer op die manier nodig voor Joost.
In haar boek vertelt Anita veel over de houding die zo belangrijk is in de speelkamer. Ze noemt het de cirkel van liefde. Alleen als je je kind accepteert zoals hij is en hem zonder voorwaarden liefhebt, geef je hem de kans te groeien. Dat is iets dat je als ouder niet zomaar kunt. Soms wordt je geconfronteerd met je eigen vooroordelen en overtuigingen. Als je die signaleert, dan kun je ze gaan onderzoeken en loslaten. Dat laatste is vaak een proces, en geen kwestie van de knop omzetten. Anita illustreert dat aan de hand van de moeilijkheden die ze met Joost tegenkwam.
In het laatste deel van het boek vertelt ze meer over de inrichting van de speelkamer, het werven en begeleiden van de spelers en over technieken als het stimuleren van oogcontact, meedoen (joining) met het stereotype gedrag van je kind, om zo contact te maken en hoe en waarom je je kind controle geeft. En over nog veel meer dingen die van belang zijn voor het spelen volgens de SonRise methode.

Al met al vond ik het een inspirerend boek. Niet alleen omdat het programma zo effectief is gebleken, maar ook omdat Anita de technieken verweeft met haar eigen ervaringen, waardoor ze echt voor je gaan leven.

Als je meer wilt weten over de praktijk van SonRise in een ander Nederlands gezin, dan kan ik je het boek van harte aanraden.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten