maandag 5 maart 2012

Meisjes.

Langzamerhand komen ze binnendruppelen, de meisjes uit Pelle’s klas. Afgelopen weken zijn er 3 op bezoek geweest die graag met Pelle wilden spelen, na schooltijd. Ik vind het geweldig leuk en gezellig. We kletsen wat tijdens het thee drinken en dan trek ik me een beetje terug. Dat is nieuw, want ik ben zo gewend dat Pelle altijd aandacht vraagt van mij, als hij thuis is. Wat doe je eigenlijk als moeder als je kind met anderen speelt? Ik voel me een beetje onthand en doe wat klusjes in de huishouding. Af en toe ga ik naar boven om te kijken hoe het gaat en om even met z’n drieën te spelen.
Ik merkte aan de reactie van één van de meiden wat voor impact CSL heeft. Pelle mag af en toe een muntdropje, en dan vraagt hij mij steeds: “Je moet doen alsof het een echt muntje is, mam”. En dan voer ik een toneelstukje op als boze moeder die nu al voor de zoveelste keer gewaarschuwd heeft dat haar kind toch echt geen euro’s in de mond mag stoppen en hoe vies dat wel niet is. Ik gooi er veel expressie en energie in. Pelle geniet hier van en speelt het stoute kind dat toch doet wat niet mag. Het klasgenootje van Pelle moest er ook hartelijk om lachen en dat was heel stimulerend en leuk om te ervaren. Dus dit is het effect van CSL op een gewoon kind, flitste er door me heen. Onmiddellijke reactie en plezier.
Het is heerlijk om te zien dat Pelle steeds meer contact wil en kan maken met kinderen van zijn leeftijd en hoe ontvankelijk zijn klasgenootjes daarvoor zijn. Lang leve die zorgzame, lieve kinderen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten