donderdag 19 april 2012

Ode.



Pelle heeft een fantastische vader. Vader en zoon gaan vaak in het weekend met de bus en de trein, of naar een zwembad, of een toren beklimmen, of een stukje fietsen en dan onderweg een ijsje eten. Samen gaan ze naar school, ’s ochtends. Ik zie ze vertrekken door het raam, alle twee op de fiets. Bijna elke avond brengt Mark Pelle naar bed, dan leest hij hem voor en hebben ze zo hun eigen rituelen. Pelle verstopt zich onder de dekens en Mark doet alsof hij hem niet kan vinden.
Ik heb erg geworsteld met het feit dat Pelle autistisch is. Mark heeft daar geen last van gehad. Die draagt de onvoorwaardelijke liefde met zich mee en heeft Pelle altijd gezien als een kind dat helemaal heel en goed is. Hij heeft mij heel veel steun geboden in die donkere periode, een paar jaar geleden.
Toen Pelle 1 dag oud was mocht hij naar huis (hij is in het ziekenhuis geboren). ’s Nachts werd onze baby wakker en heeft Mark heel lang met hem op de rieten stoel gezeten, die we toen in onze slaapkamer hadden staan. En nog steeds is Mark degene die altijd wakker wordt als Pelle roept ’s nachts, en even naar hem toe gaat.
Mark is Boeddhist en een man met compassie en humor. Mijn man. Ik ben heel gelukkig met hem.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten