maandag 30 juli 2012

De zomervakantie en ik, deel 2.

Vorige week schreef ik dat de vakantie voor mij juist een hele intensieve periode is. Dat komt vooral omdat Pelle niet met andere kinderen speelt en we dus heel veel bij elkaar zijn, overdag. Wat betekent dat voor mij? Dat ik daar vooral mentaal op in moet spelen.
Dat ik, als we aan het strandje zijn, bedenk dat het voor hem onbekend en spannend is, en dat hij mij nodig heeft als stabiele factor. Dat ik kan denken dat hij nu wel 7 jaar is, maar in sommige opzichten nog zo veel jonger en dat hij de steun nodig die je bijvoorbeeld een peuter zou bieden. Dan opent mijn hart voor hem en dan kan ik het idee dat ik graag even het tijdschrift wil lezen loslaten.
Wat ik ook doe, is mediteren. Dat oefen ik als Pelle er niet bij is. Ik focus op mijn ademhaling. Het is iets wat ik al jaren doe, en dat steeds meer dimensie krijgt. Op dit moment lees ik veel van Thich Nhat Hanh. Dat is een Vietnamese monnik en Boeddhist. Hij heeft een hele warme en vriendelijke benadering en legt de nadruk op liefdevolle aandacht. Het helpt me erg om met negatieve gevoelens om te gaan. Want natuurlijk ben ik soms wanhopig, teleurgesteld, boos. Ik leer steeds beter naar die gevoelens toe te gaan, ze te ervaren en te denken: “oh ja, daar ben je weer. Wanhoop. Dit is het. Ik zorg voor je”. En dan wordt het vaak minder zwaar.
Wat ik ook doe, is mijn overtuigingen onderzoeken. Er is een tijd geweest dat ik dacht: “Als Pelle nu maar met speelgoed leert spelen, dan wordt alles makkelijker”. Maar door dat te denken, ging Pelle niet meer spelen. CSL stimuleert je erg om naar dit soort opvattingen te kijken en er verder over door te denken. Waarom wilde ik dit zo graag? Uiteindelijk kwam ik tot de conclussie dat ik dit zo graag wilde omdat ik het zo fijn zou vinden als hij op zou gaan in zijn spel en daardoor minder aandacht van mij zou vragen. Toen ik dat eenmaal wist, kon ik er op een andere manier naar kijken en andere oplossingen bedenken.  We hebben de laatste maanden in het spelprogramma als doel opgenomen ‘alleen spelen’. En dan maakt het niet uit waarmee. Het ging Pelle geweldig goed af, en het ironische is, dat hij, nu ik er geen druk meer op leg, zelf veel meer dingetjes verzint om te doen, zoals de steentjes op de oprit kleuren. En ik heb nu veel meer oog voor dit soort dingen en zie ze als zijn eigen onconventionele creativiteit.
Het zelf spelen kan hij nu zo goed, dat ik veel meer vrijheid voel als vorig jaar tijdens de vakantie. En daardoor heb ik ook meer energie om samen leuke dingen te doen.
Vanmiddag zijn we naar het ziekenhuis geweest. Hij wilde zo graag naar de golfkarretjes die daar in de parkeergarage staan, dat we daar naar toe zijn gefietst. Uiteindelijk zijn we wel meer dan een half uur in de garage geweest. Pelle heeft de kapotte karretjes enorm goed bestudeerd, durfde er in te gaan en heeft uiteindelijk op alle plaatsen gezeten met de gordel om, terwijl hij wel een beetje bang was, want misschien kwam er wel een boze meneer. (Daar was ik stiekem ook wel een beetje bang voor, maar dat gebeurde niet. Het gaf onze excursie ook wel een beetje spanning, vond ik).
Eigenlijk had ik er het liefst een leuk verhaal van gemaakt. Pelle en ik als detectives die op zoek gaan naar de karretjes en dan in onze fantasie wegrijden naar een mooie plek. Maar Pelle kan nog niet mee gaan in zo’n verhaal. Dat vind ik dan eigenlijk wel heel erg jammer. “Teleurstelling, daar ben je weer. Ik zorg voor je”.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten