maandag 6 augustus 2012

De zomervakantie en ik, deel 4. (Supermoeder vliegt uit de bocht).

Eigenlijk wilde ik de cyclus over het moederen in de vakantie vorige week afsluiten, maar vandaag was een slechte dag, en daar wil ik dan toch nog even over bloggen. Het laatste dat ik namelijk wil, is de indruk wekken dat ik iemand ben die het allemaal geweldig goed voor elkaar heeft. Ik merk dat ik de neiging heb om steeds maar weer het positieve en leuke te benadrukken. Dat is dan op het moment van schrijven en terugkijken een oprechte reflectie van wat ik voel. Maar er zijn ook dagen waarin het even niet leuk is. Zoals vandaag. Ik was teleurgesteld en boos. Ik had zo’n leuk plan bedacht, nl. een kijkdoos maken. Prachtige platen uitgeprint van Parijs, met de door hem geliefde Eiffeltoren, gebouwen, lantaarnpalen en poppetjes.


En dan is Pelle er even 5 minuten mee bezig en dan verliest hij zijn belangstelling en vergaat mijn droom van een creatieve middag. Ik kon me niet goed over die teleurstelling heen zetten. Komt bij dat Pelle de laatste tijd vaker boos is, omdat ik minder voor hem doe en vaker aan hem vraag om alleen te spelen en zelf dingen te doen. Dat wil hij natuurlijk liever niet. Als we dan wel met z'n tweetjes weggaan, zoals gisteren naar het speelpleintje bij een school bij ons in de buurt, en ik wil even bij de ramen naar binnen kijken, of ook op de schommel zitten, dan zegt hij “nee, mamma, dat mag niet!”. Dan zit ik met een opgekropte ergernis die er dan vandaag uit komt. Pelle is boos omdat Mark en ik hem even alleen laten spelen, als hij buiten op de tractor zit. We verdwijnen uit zijn blikveld, maar blijven wel in de buurt blijven, en spreken dat ook zo af. Pas later komen we er achter dat die afspraak kennelijk niet tot hem doorgedrongen is, en is hij boos. In zijn onmacht en frustratie zegt hij dan dingen als “mamma, ik ben boos op jou want jij bent ook boos op mij” en dat is op dan olie op het vuur (want zo onterecht, vind ik. Ik doe immers ZO VEEL voor hem, en heb meer van dat soort gedachten).
Nou ja, een accumulatie van ergernissen, de hele dag thuis, meerdere dingen verzinnen die niet aanslaan, opnieuw een balans zien te vinden nu we met z’n drieën zijn, enzovoort. Ik ben tegen hem uitgevallen en daar is hij erg van geschrokken. Gelukkig heeft Mark uitgelegd wat er nu allemaal is gebeurd en hoe het komt dat ik boos werd toen hij dat ook was.
Ik ben benieuwd hoe het morgen met me gaat. Hopelijk heb ik dan weer meer geduld en schijnt de zon.

1 opmerking:

  1. Hey Ria, je bent ook maar een mens! Hulde aan alle moeders die ook maar gewoon hun best doen (maar niet elke dag topprestaties kunnen leveren)!

    BeantwoordenVerwijderen