donderdag 18 oktober 2012

Muziek in de nacht.


Bij CSL is het gebruikelijk dat je op de speelkamer speelt. Dat is een prikkelarme ruimte waar je kind wordt uitgenodigd om zich op jou te focussen, omdat jij degene bent die de aller-leukste dingen doet. Voor Pelle is dat zijn slaapkamer boven. Omdat hij zo graag naar buiten wil en het contact daar met ons ook goed is, gaan we ook veel naar buiten.
En soms doet zich een buitenkansje voor. Het is oktober kindermaand in onze provincie en er worden in de weekends heel veel leuke dingen voor kinderen georganiseerd. Pelle houdt van muziek, iets spannends en kerken. Dus leek het me heel erg leuk voor hem om naar een kinderconcert in een kerk te gaan. Dat was afgelopen zondagmiddag. Omdat Mart op zondag komt, zijn hij en Pelle samen op reis gegaan.
Hieronder volgt een stuk uit het verslag van Mart.

Naar het kinderconcert.
Pelle begon kort nadat ik binnenkwam al druk heen en weer te springen, de zenuwen kwamen op. We gingen namelijk samen op pad naar Rolde, omdat we naar de kerk gingen om naar een muziekvoorstelling te luisteren over de nacht, woaaaah spannend! Om kwart over twee stapten we in de auto om naar Rolde te rijden. Uiteraard wilde Pelle graag de route van de bus rijden, dus dit hebben we gedaan tot aan station Assen! Onderweg vertelde hij dat hij het toch wel spannend vond, maar ik mocht niks vertellen over wat we zo gingen doen, het moest een verrassing blijven.

Onderweg over van allen en nog wat gepraat, hoe het deze week was etc. En over wat we buiten allemaal zagen. We moesten van Pelle ook even 10 minuten stil zijn, want we hadden al wel veel gepraat. Die 10 minuten zijn er 2 geworden.
Eenmaal aangekomen bij de kerk wilde Pelle nog de buitenkant van de kerk bekijken. Na overleg hebben we afgesproken dat we dit na de voorstelling zouden doen (het was al bijna 3 uur). We gingen naast elkaar op een stoel zitten. Pelle wilde niet alleen voor op een bankje zitten, hij zat liever naast mij. Drie dames hadden op bestaande klassieke muziek liedteksten gemaakt over de nacht. Tijdens een liedje moesten we ook meeklappen etc. Pelle deed heel eventjes samen met mij mee, maar al snel had hij daar geen zin meer in. Ik heb nog geprobeerd om hem mee te laten doen, maar dat was helaas pindakaas. Naja, dan maar in mijn eentje, vond hij ook wel leuk. De dames hadden zich als spook verkleed en dat vond hij zichtbaar heel spannend en leuk. Net als toen één dame een wolvenmasker opzette.
Na ruim een half uur was hij er al wel klaar mee, maar hij wilde nog wel even blijven zitten de laatste 3 liedjes. Echt een top prestatie om bijna een uur rustig op een stoel te zitten. Ik had er geloof ik meer moeite mee dan Pelle.
Aan het eind moesten we best veel klappen, Pelle zei dan ook terecht: ‘Tjongejongejonge, wat moesten wel lang klappen zeg.’  

Bij het verlaten van de kerk nog even gekeken hoe oud de kerk was (uit 1200) en hoe hoog die wel niet was, hij was heeeel hoog volgens Pelle.

Doei groot ijsje!
Om kwart over 4 gingen we weer richting de auto. We waren de afrit net af en Pelle riep: DOEI GROOT IJSJE (zo’n ijsje die buiten een restaurant staat). Ik heb daarop in gehaakt en ik zei doei tegen de huizen, bomen, straat, borden, kortom alles wat we zagen. Dit hebben we ongeveer de hele reis volgehouden en Pelle vond het heel grappig.  

Toen we van de snelweg afgingen zei Pelle: ‘Als we nou een botsing krijgen, komen we vast op de televisie of op de computer. Als we op de televisie komen wil ik bij de NOS en op de computer bij RTV Drenthe.’ Het is maar dat we het weten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten