maandag 19 augustus 2013

Vakantie thuis.

Vandaag gaat Pelle weer naar school. We hebben al even gekeken naar zijn klas, en het ziet er heel gezellig uit, al die tafeltjes in groepjes bij elkaar en "Welkom in groep 5" op het bord.
De vakantie is voorbij en het was geweldig.
Daarop nog wat laatste impressies van de tijd dat we thuis waren.


Dit blijft absoluut favoriet. Filmpjes over treinen kijken op de laptop. Het liefst de hele dag, maar dat mag niet.
 
 
Fietstocht van 35 km (!), o.a. door de prachtige Westerbroeksemadepolder.
 
Bakken.

Kleuren ...

... en knippen. Bouwplaat van een Arriva trein.
Pelle begint het nu leuk te vinden om te kleuren en te knutselen. Dus ik bedenk nu dingen zoals vlinders maken. Volgende week gaan we verder. Mijn idee is om samen een veld te tekenen met bloemen, waar we ze op kunnen plakken.

Met z'n drieën aan de slag.
Samen met oma heeft hij een heuse dagtrip gemaakt. Van onze woonplaats helemaal naar Pieterburen, met de bus. Overstappen op verschillende lijnen en met kleine busjes en grote (gelede). Geweldig leuk voor onze busfanaat en voor oma, die zo geniet van haar kleinkind.



 
Spelen met mamma's schoenen.
De wanhoop van 2 jaar geleden, toen ik af en toe niet wist hoe ik de dagen door moest komen met een kind dat als een elastiekje aan me vast zat en niets anders deed dan praten lijkt ver weg. Hoewel Pelle nog steeds héél veel praat en héél veel vragen stelt over treinen en over reizen met de trein, is hij ook heel zelfstandig geworden. Hij kan nu alleen boodschappen doen, gaat op de fiets naar de bakker, betaalt met mijn portemonnee en komt met lekker broodjes thuis. Wie had dat voor mogelijk gehouden, 2 jaar geleden?
En hij heeft veel meer grenzen verlegd. Heeft zichzelf geleerd om met losse handen te fietsen, durft nu met z'n hoofd onder water en zegt soms tegen ons: "Ik vind dat ik dat moet kunnen".
En natuurlijk heeft hij zich ook verveeld, deze zomer. Want ik bedenk veel, speel ook met hem (de bank is de boot en het vloerkleed de zee. We vallen van boord en zwemmen naar het strand, dat onder de tafel ligt maar ondertussen gaat het stormen), maar kan en wil niet ieder moment zijn tijd invullen. Vaak gaat hij dan even naar oma, maar die is er niet altijd. Dan zit hij dus gewoon te niksen op de bank, of lang te wachten. Vroeger vond ik dat vervelend, maar nu heb ik daar vrede mee. Dit hoort ook bij hem en bij het opgroeien.
Ik heb veel vertrouwen in de toekomst. Wie weet schrijf ik over 2 jaar wel weer 'wie had dat voor mogelijk gehouden' over bijvoorbeeld vriendschappen, die hij heeft gelegd. Op de camping had hij nauwelijks contact met andere kinderen, maar nu hij thuis is gaat hij 's avonds op de fiets op zoek naar klasgenootjes. Ook dat is helemaal nieuw.
Maar nu eerst weer naar school. Dat zal wel even wennen zijn. Gelukkig zit haar daar vol mooie herinnering aan de zomer van 2013.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten