maandag 16 december 2013

Feestdagen.

Pelle is geen doorsnee autist. Die bestaan natuurlijk ook helemaal niet. Hoe meer ik lees over autisme, hoe meer ik er achter kom hoe verschillend de stoornis zich uit bij kinderen en volwassenen. Toch zijn er grote gemene delers. Doordat autisten moeite hebben met het verwerken van prikkels en daardoor snel gestrest en angstig zijn, zijn de feestdagen voor veel van hen en hun ouders vaak helemaal niet zo feestelijk. In veel gezinnen wordt niet grootst uitgepakt, maar worden de dagen versobert, om aan het welzijn van het kind tegemoet te komen. Voorspelbare cadeautjes, weinig familiebezoek, geen uitjes buiten de deur. Maar voor Pelle is dat helemaal niet nodig. Die geniet van feesten en mensen om zich heen, van gezelligheid, reizen en dingen ondernemen.
Dus zijn we naar de intocht van Sinterklaas geweest en waren we, tot zijn vreugde, in de stormavond in de auto op weg naar tante Ina, zo'n 30 km. verderop, om daar pakjesavond te vieren. Ik was meer gespannen ('als we maar niet van de weg blazen') dan Pelle. Gelukkig zat ik naast mijn echtgenoot, en die is de kalmte zelve. En toen bleek dat het met die storm ook wel meeviel.
Nu staat kerst voor de deur en hebben we afgelopen zaterdag de boom opgezet.


Woensdagavond is er kerstdiner in de klas, en dat vind hij elk jaar ook heel leuk. Overigens eet hij dan wel alleen stokbrood en niet alle andere hapjes die de moeders klaarmaken.
En dan straks oud-en-nieuw. Met kleren aan op bed en dan om middernacht wakker gemaakt worden en naar het vuurwerk kijken. Ook iets waar hij zich nu al op kan verheugen.
Na de vakantie maakt hij waarschijnlijk weer een ontwikkelingssprong. Die zit er nu al aan te komen, want ik herken het patroon. De afgelopen dagen is hij weer meer rigide dan daarvoor. Gisteren een hele toestand omdat hij boodschappen wilde doen, maar niet wilde dat ik hem daar geld voor gaf. Hij moest en zou de slagroom kopen met het geld dat nog in zijn eigen portemonnee zat en als dat te weinig zou zijn, nou ja, dan maar geen slagroom. Dan denk ik wel: "Jongetje, maar het jezelf nou niet zo moeilijk", maar dan is hij niet van zijn eigen denkspoor en beslissing af te brengen.
In januari is die dip waarschijnlijk weer voorbij en wordt hij weer soepeler. Dan heeft hij twee weken vrij van school en kunnen alle ervaringen van de afgelopen periode bezinken. Dan is er rust en ruimte geweest voor integratie en veel vrijheid om leuke dingen te doen. Dan kan hij daarna weer verder groeien.
Maar eerst nog één week naar school.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten