zondag 4 mei 2014

Over faalangst (en een boek).


Vorige maand is een nieuw boek verschenen van Raun Kaufman, Autism Breakthrough. Raun is inmiddels in de 40 en "het eerste Son-Rise kind".  Omdat hij autistisch bleek, zijn zijn ouders destijds (in de jaren 70) begonnen met het opzetten van een intensief programma bij hun thuis, waarbij ze Raun spelenderwijs hebben gestimuleerd met als verbluffend resultaat dat hij zijn autisme is ontgroeid.
Inmiddels is hij al jaren werkzaam in het instituut dat zijn ouders hebben opgericht. Hij geeft veel voorlichting en heeft ook veel ervaring als speler: met zijn (geadopteerde) nichtje en met het zoontje van een goede vriendin.
Het boek belicht een heleboel technieken en besteedt aandacht aan het meest kritieke element van de hele benadering: je houding als ouder. Alleen als je onbevooroordeeld bent en je kind onvoorwaardelijk accepteert en van hem houdt zoals hij is hebben de technieken effect. Dan ben je vrij van emotionele ballast en stroom er vreugde en energie als je speelt. In zo'n klimaat kan je kind groeien en ontwikkeld hij vertrouwen in zijn eigen kunnen.
De informatie uit het boek was niet nieuw voor mij, omdat ik inmiddels al bijna 4 jaar met spelen bezig ben, veel heb gelezen en ook veel via websites en facebook volg. Er is het instituut van de familie Kaufman, maar er zijn ook veel sites van moeders en spelers (hier, hier, hier en hier, bijvoorbeeld) die in Amerika zijn opgeleid.
Ik lees het allemaal graag, omdat het me erg inspireert. Niet alleen de Son-Rise methode, overigens. Er zijn meer waardevolle benaderingen.
Er is één techniek die Raun beschrijft die nieuw was voor mij en dat is het principe van de goede probeerder (zoals ik het maar even vertaal. In het Amerikaans: "the Good-Tryer Principle"). Hoe zorg je er voor dat je kind het leuk vind om dingen te leren? Door hem te stimuleren om dingen te proberen. Niet door hem af te rekenen op het eindresultaat, maar door hem steeds aan te moedigen als hij een stap in de richting zet.
Toen ik het las, moest ik denken aan het tekenen van Pelle. Dat doet hij niet graag. Wat daarin meespeelt is dat hij gefrustreerd raakt, omdat hij niet in staat is om datgene wat hij in zijn hoofd heeft op papier vorm te geven. Maar misschien durft hij het ook niet goed aan.
Voor de vakantie hebben we nog even geschilderd, op een middag. Het leek me wel leuk om paas-eieren te maken.
Pelle begon alle kleuren te mengen en vond dat leuker dan het schilderen zelf. Dit is het resultaat:

 
Hmm... toch iets anders dan ik in mijn hoofd had (iets met stippen bv). Ik heb een beetje lopen mopperen over alle mooie verf, die een vieze bruine kleur kreeg en dat hij niet teveel in het potje moest doen etc. Niet echt motiverend natuurlijk.
Volgende keer probeer ik mijn leven te beteren  :-) en zal ik hem complimenten geven omdat hij het doét en toch maar weer over zijn eigen drempels heen stapt.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten