dinsdag 10 juni 2014

Mama Vita.

Daar zitten we dan, in een klein behandelkamertje van een ergotherapeut. Meer dan 10 moeders die gereageerd hebben op de oproep om naar de eerste regiobijeenkomst van Mama Vita in Groningen te komen. We passen nauwelijks in het zaaltje.
Mama Vita is een club van moeders van autistische kinderen. Ze bestaat nu zo’n 3 jaar. Drijvende kracht is Saskia Buma, moeder van 2  tieners die allebei autistisch zijn. Ze vertelt over haar beweegredenen. Het hebben van zorgkinderen maakt eenzaam. Je hebt al je energie nodig om je kinderen te begeleiden en staat overal alleen voor. Contact met familie en vrienden verwatert en nieuwe contacten ontstaan niet, omdat je kinderen geen vriendjes hebben. Zo leef je al snel in je eigen cocon.
Saskia miste vriendinnen. Die haar situatie begrepen en aan één woord genoeg zouden hebben. Die haar mentaal konden ondersteunen, die zouden zeggen: ‘Dat heb je goed gedaan’.
Het is herkenbaar voor me. Ook ik heb daar behoefte aan. Aan mensen die kunnen begrijpen hoe intensief het leven is, als je kind autistisch is. Ik kan het moeilijk uitleggen aan andere moeders, die veeleisendheid. Als ik dat probeer en een voorbeeld geef, dan krijg ik vaak de reactie ‘Ja, dat heeft mijn kind ook”. Dan krijg ik het gevoel dat ik overdrijf. En ben ik voorzichtig als mensen aan me vragen hoe het gaat. Ik hou me meestel maar een beetje op de vlakte. Ik wil niet overkomen als een zeurpiet.
Gelukkig is er Lila, die al zo lang bij ons komt en die Pelle door-en-door kent. Die snapt hoe het voor me is en die altijd achter me staat. En ik ben samen met Mark. Hij is een fantastische vader en mijn rots in de branding. En nu is er dus Mama Vita. Voor moeders zoals ik.
Ik kom binnen en ken een paar vrouwen die bijna 4 jaar geleden de cursus CSL (Contact gericht Spelen en Leren) hebben gevolgd. En daarna niet stil zijn blijven staan. We zijn meer opleidingen gaan volgen, hebben speelprogramma’s opgezet en zijn thuisonderwijs gestart. We doen alles om onze kinderen zo goed mogelijk te helpen. Veel van wat we doen mag eigenlijk niet. We worden klem gezet door allerhande beleidsmaatregelen en moeten voortdurend verantwoording afleggen en ons verdedigen tegenover allerlei instanties.
Maar we gaan door. We hebben geen keus.  We willen onze kinderen alle kansen geven die mogelijk zijn. Daar gaan we voor en daarin willen we elkaar ondersteunen. Samen zijn we krachtig.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten