zondag 24 augustus 2014

Soms.

Soms doet het me zeer, als ik foto’s zie van andere gezinnen, waar kinderen spontaan met elkaar en met vriendjes spelen. Zelfs naar al die jaren dat we Pelle zo intensief begeleiden, na al die tijd en al die moeite die we voor hem doen, is dat iets wat bij ons niet gebeurd. Bij ons thuis is Pelle altijd alleen en als wij niet met hem spelen, dan doet hij dat niet. Speelgoed blijft onaangeroerd en hij gaat zitten op de bank. En begint weer steeds opnieuw dezelfde vragen te stellen over de kermis en de trein
Ik heb op vakantie af en toe even met andere kinderen gespeeld. In de zandbak, op het station. En dat voelde als een bevrijding. Dat het zo ontzettend makkelijk ging. Gewoon een poppetje dat als monster de poort probeert binnen te dringen die door ridders wordt bewaakt. Zo simpel, maar iets wat ik nooit met Pelle heb kunnen doen. Er is altijd een figuurlijke muur waar ik met veel techniek en oneindig veel geduld een gaatje in moet slaan. Honderden vragen, onwil om iets nieuws te doen en onvermogen om snel te reageren schermen dat gaatje van zijn kant af.
Op school is dit jaar een continurooster ingegaan. Dat betekent dat Pelle op school eet en een uur eerder thuis komt. Ik ben er niet blij mee. Hij heeft veel te weinig tijd om zijn boterhammen op te eten (thuis is hij daar vaak 40 minuten mee bezig, nu heeft hij maar een kwartiertje de tijd) en het betekent voor mij dat ik elke dag een uur langer met hem iets moet doen. En dat is weer een hele inspanning erbij. Want zonder spontaan spel, andere kinderen om mee te spelen, zin in knutselen, puzzelen of noem maar iets op dat een gemiddeld kind alleen doet, voelt het als een extra belasting. En eigenlijk wil ik na al die jaren wel iets minder voor Pelle zorgen in plaats van iets meer.

1 opmerking:

  1. pfff. het lijkt me ontzettend heftig om bijna 24/7 met een kind met een extra zorgvraag in de weer te moeten zijn.
    het is dan wel mijn werk maar ik ben blij/voldaan dat ik na een werkdag van 8/9 uur weer naar huis heen kan en dan mijn eigen ding te doen, en niet telkens bevestiging te geven en bezig te zijn met een ander.
    maar mag ik je meegeven dat ondanks dat ik je niet persoonlijk ken (alleen via de blog) wel ontzettend trots ben op je!
    je geeft Pelle zoveel mogelijkheid de ruimte en de handvaten om te kunnen ontwikkelen op zijn tempo en niveau.
    Pelle kan zich geen betere ouders bedenken en ondanks dat het moeilijk is zijn er vast een antal momenten waarop er iets moois gebeurd en Pelle (heel) eventjes een kind is wat kan spelen en geen bevestiging vraagt.
    hou je daaraan vast en neem tijd voor jezelf!
    lieve Ria, je bent een topper!
    liefs,
    Kimberley

    BeantwoordenVerwijderen