donderdag 25 september 2014

Doelen.



Je komt ze overal tegen in deze tijd. Op het werk, in hulpverlenersland, in het onderwijs. Doelen. Je moet ze formuleren en er naar toe werken. Zo groei je zelf en zo groeien de mensen die je begeleid. Ze geven je handelen richting en betekenis.
Ook hier thuis werken we met doelen. Ik wil voorkomen dat de spelers zomaar wat doen. Ik wil graag dat we met z’n allen bepalen wat belangrijk is voor Pelle en hoe we hem daarbij kunnen helpen. En wat we vervolgens concreet kunnen doen om hem bepaalde vaardigheden aan te leren. Dat we technieken uitproberen en hem begeleiden met het oog op vaardigheden die hij nodig heeft om prettig te leven.
In de SonRise zijn er 4 vaardigheden geformuleerd, die weer zijn onderverdeeld in 5 verschillende niveaus. De vaardigheden zijn: flexibiliteit; oogcontact en nonverbale communicatie; communicatie en tot slot aandacht voor en interactie met de ander (‘interactive attention span’). Onder die 4 noemers vallen een heleboel zaken variĆ«rend van geluiden kunnen maken tot grapjes met vrienden.
Het ontwikkelingsmodel biedt een heel mooi handvat om vast te stellen wat je kind nu kan en wat een volgende stap is. Die volgende stap is dan het doel dat je in je spelletjes verwerkt. Op dit moment zou ik het fijn vinden als Pelle wat meer mimiek krijgt. Dus overdrijf ik zelf, als we het over gevoelens hebben en doen we spelletjes gekke bekken trekken (voor de spiegel, of bv. verwerkt in een opdrachtje van een bordspel).
Toch hebben we het in de laatste spelersvergadering niet expliciet over doelen gehad. Waarom niet? Omdat ik het heel belangrijk vind dat we ook gewoon genieten van elkaars aanwezigheid. Zeker met een kind als Pelle, dat zich helemaal niet in een standaard ontwikkelingsplaatje laat vangen is het belangrijk dat we al die doelen kunnen loslaten en ons richten op wat waardevol is voor ieder van ons. Dus was mijn vraag: “Wat zou je Pelle graag mee willen geven en waarom?”.
Even weg van concrete doelen dus. Want wat als we die niet halen? Hebben we dan gefaald? Wel als we ons blindstaren op een punt in de toekomst dat we niet hebben bereikt. Maar niet als we hebben genoten van de reis ernaar toe. Die is op zichzelf waardevol, of we nu de bestemming bereiken, of niet.
Het is voor mezelf in ieder geval heel belangrijk geweest. Om me te realiseren dat het opvoeden van Pelle geen sprint is van doel naar doel, maar een ontdekkingstocht, waar veel moois beleven valt. Ik was in het begin zo gefocust op resultaat, op verandering, op groei, dat ik helemaal niet meer ontspannen kon zijn. En dan werkt natuurlijk contraproductief.  Bovendien doe ik Pelle daarmee enorm tekort. Hij is geen klei die je in elke gewenste vorm kunt kneden. Ik heb moeten leren om los te laten. Dat vergt tijd en oefening. Maar ik realiseerde me dat het zo belangrijk was voor mijn levensgeluk.
Ik geniet nu veel meer van alles wat ik samen met hem doe, of het nu effectief is op niet. Dat we lol hebben voor die spiegel, ook al kan hij niet boos kijken. Dat het spelen elke keer een feestje is, ook al doen we eigenlijk niets, omdat hij even helemaal nergens zin in heeft. Hoe meer ik die doelen overboord gooi, hoe beter ik kan opgaan in het moment zelf en hoe meer ik hem zie zoals hij is: een prachtig speciaal kind dat helemaal compleet is.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten