dinsdag 9 september 2014

Schaal.




Er zit een schaal in mijn hoofd, vol gedachten over Pelle. Gedachten als: ‘Het gaat eigenlijk niet zo goed met hem, de laatste tijd”, of “ik verlang er naar dat hij gaat spelen met andere kinderen”, of “had hij maar een broertje/zusje/neefje/nichtje waar hij mee op kon groeien”, of “kon hij nou maar met speelgoed spelen”, of “hoe moet het straks met hem, als hij ouder is”.  “Was het allemaal maar wat makkelijker”, is ook een grote gedachte die daar rondzwemt. Boven die schaal hangt een wolk van emoties. Een beetje wanhoop, een vleugje ongeduld, veel somberheid en pessimisme.

Ik glijd gemakkelijk in die schaal. Op sommige dagen al meteen ’s ochtends als ik wakker wordt. Ik wil eruit, maar dat is lastig. De schaal heeft gladde wanden. Dan denk ik steeds dezelfde dingen en voel ik dezelfde emoties.
Wat helpt is om me te concentreren op mijn ademhaling. Het vormt een touw waardoor ik naar boven klim. Adem in, adem uit. 1, 2, 3, 4, ….. Na jaren oefenen met meditatie is het inmiddels een vertrouwd proces. Daarna verleg mijn aandacht naar mijn lijf en dan naar wat ik zie en hoor en voel. “Dit is nu”. Eenmaal boven zie ik de schaal voor wat hij is: een plek vol gedachten en gevoelens, woorden en constructies.. Ik groet hem. “Dag schaal. Ik geef je nu geen aandacht meer”. Ik ga wat anders denken en voelen en ga iets doen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten