vrijdag 30 januari 2015

Mist.

Op maandagochtend help ik in de bibliotheek op school. De kleuters komen als eerste langs om boeken te ruilen en samen met een andere moeder hanteer ik een soort pistool dat bliebt als het een zebracode ziet. Kind en boek worden zo aan elkaar gekoppeld. Het is een vrolijke boel op de gang. De kinderen maken grapjes, laten elkaar plaatjes zien en vertellen ons spontaan over de ander: “Anne heeft een nieuw vest aan, vandaag. Dat heeft haar oma gebreid”. Anne knikt verlegen. “Ja, dat is waar”, zegt haar lijf.
Als ik zo naar de kleuters kijk , dan snap ik wel waarom zijn juf destijds zei “Pelle hoort eigenlijk niet bij ons op school”. Hij is nooit geweest zoals de kinderen die ik nu zie. De vanzelfsprekendheid waarmee zij op elkaar reageren ontbreekt helemaal bij hem. Het is alsof hij in een bubbel zit en de anderen vanuit een mist waarneemt. Ik zie het ook als ik door de deur kijk van zijn klas. In groep 5/6 kijken de kinderen aandachtig naar hun meester, die voor het digibord staat. Behalve één. Die zit met zijn handen te wapperen en kijkt richting nergens. En toch. “Ik sta versteld van de hoeveelheid lesstof die hij tot zich neemt” schrijft zijn meester in november. Ergens staat er een kanaal open, bij hem. Een kanaal waar allerlei informatie binnenkomt en dat wel degelijk heel gevoelig is voor zijn omgeving. “Er was een hele fijne sfeer in de klas toen we aan het tekenen waren”, zei hij laatst. En dat past ook helemaal bij een kind dat houdt van gezelligheid. Een kant die ik ook zag, toen hij een kleuter was. Stralend in de kring van volwassenen die hem toezongen voor zijn derde verjaardag. Die kant die maakt dat hij het fijn vindt om tussen de middag een broodje te eten. “Samen met mijn vrienden”.
De laatste tijd wordt de mist dunner. Er is een meisje uit naar voren gestapt dat Pelle kent sinds groep 3. Ze komt steeds vaker bij ons thuis en ik verbaas me erover hoe gemakkelijk die twee inmiddels contact met elkaar maken en samen spelen. 

Ik weet niet of het ooit makkelijk zal worden voor Pelle, opgaan in een groep en pingpongen in de steeds wisselende conversaties en interacties. Maar wat ik wel verwacht is dat er steeds meer kinderen zullen zijn die naar voren stappen. Die duidelijke contouren krijgen voor hem en waarmee hij een band kan opbouwen. Eenmaal goed zichtbaar is dat misschien niet eens zo moeilijk voor hem.

1 opmerking: