maandag 13 april 2015

Eten, vervolg.

Ben ik vorig jaar met Pelle naar de diëtiste geweest? Ik weet het al niet meer. Wat me blijft verbazen is hoe makkelijk het ging om bij haar op bezoek te komen. Ik hoefde alleen maar te bellen naar de huisarts, kon na het gesprek een verwijzing ophalen en een afspraak maken en hup, de week daarna gingen we. Was het in de geestelijke gezondheidszorg maar zo makkelijk. Maar goed, wij naar de diëtiste. Pelle vond het wel interessant allemaal en ergens is iets blijven hangen over zijn beperkte eetgewoonte. Want na die tijd (we zijn 2 keer geweest) gaat het beter. Het is een combinatie van factoren, zoals eigenlijk altijd bij hem. Ik ben afgestapt van het adagium van intrinsieke motivatie: van altijd blijven aanbieden, enthousiast zijn, niets forceren en afwachten tot het moment dat hij er zelf interesse in krijgt. Van liefde voor iets kweken in plaats van iets opdringen. Met het eten kwamen we daar niet verder mee, hij wou gewoon nooit iets nieuws uitproberen. Bovendien is hij nu oud genoeg om iets meer dwang te hanteren. Dus proberen we steeds nieuwe groentes uit. Wel stapsgewijs: eerst ‘tongtrainen’, d.w.z. proeven en uitspugen als het echt niet lekker is. Zo houdt hij in het begin de controle. Na een paar keer moet hij het opeten. Een paar scheppen. Gelukkig hoeft hij nu niet meer te kokhalzen en als hij het écht niet wil, zoals bv. maïs, dan doen we het niet. Het is een goede tactiek gebleken, die ik nu steeds verder uitbouw. Hij krijgt steeds minder vaak ‘speciaal’ (alles wat hij lekker vindt) en steeds vaker ‘apart’, d.w.z. dezelfde dingen die wij eten, maar dan als losse ingrediënten. Dus pasta zonder saus maar wel met bv. gehakt, paprika en kaas los ernaast. Zo eet hij steeds gevarieerder. Bloemkool, spruitjes, worteltjes, vis, linzen, aardappels, pasta etc. Uiteindelijk zal ik dan de stap maken naar eenpansmaaltijden met ons mee eten, maar van alles door elkaar, dat hoeft nu nog niet. Alles op z’n tijd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten