woensdag 1 april 2015

Zegeningen.

Dansend op de Euromast.
Ouder zijn van een autistisch kind is niet eenvoudig. Opgroeien gaat niet vanzelf en ik ben heel dankbaar dat we het hier thuis zo goed hebben en een fijn gezin vormen. Dat Pelle een makkelijk kind is dat geen acute gedragsproblemen heeft en dat hij met hulp kan meedraaien op een gewone school. En ik realiseer me ook dat dat helemaal niet vanzelfsprekend is. Er zijn veel dingen die in ons voordeel hebben gewerkt, de afgelopen jaren.
Ik ben al vrij snel na de diagnose met een methode in aanraking gekomen die mij heel erg heeft geïnspireerd en die me heel erg goed op weg heeft geholpen. Dat had ik zo nodig! Ze vormden voor mij zo’n tegenwicht tegen alle gevoelens van onmacht en verlies, waar ik in terecht was gekomen. Ik voelde weer hoop. Alsof de deksel van een put werd opgelicht. Ik kon naar boven klimmen.
En tijdens die klim heb ik veel ingezet van alles wat ik had geleerd op andere vlakken. Als trainer en docent bijvoorbeeld. Ik wist hoe ik kon omgaan met weerstand en onderliggende emoties. Maar er waren veel meer technieken die ik had doorgegeven die ik kon vertalen naar het opgroeien met Pelle. Daarnaast kan ik redelijk goed formuleren en dat kwam weer te pas in het spitsroede lopen voor een aanvraag en verantwoording van het PGB. Zo kon ik een team opbouwen van mensen die Pelle ongelooflijk goed helpen. En bij dit alles had ik steeds de onvoorwaardelijke steun van mijn echtgenoot. Ik heb van hem veel geleerd over de houding van onvoorwaardelijke liefde, die hij voorleeft.  
En zo zijn er nog wel meer dingen waar ik mijn voordeel mee doe. Ik had al ervaring met meditatie, wat me helpt om los te laten en mentaal te ontspannen. Ik ben sociale wetenschapper en vind het nog altijd heerlijk om te lezen en informatie te verzamelen. Dus heb ik mezelf behoorlijk bijgeschoold en blijf ik dat doen. Een cursus kunnen we zelf betalen, daarvoor hebben we de middelen, zelfs al ben ik sinds de geboorte van Pelle nooit meer een betaalde baan gehad. Door sober te leven kunnen we het bolwerken.
Ik ben dankbaar dat ik nooit meer zo wanhopig, verdrietig en vermoeid ben als in het begin en dat ik al veel ervaring met van alles had voordat Pelle kwam. Dat ik een methode heb gevonden die goed past bij mij en mijn kind en die me zo veel handvaten geeft. Het maakt dat ik psychisch overeind blijf en snel perspectief zie. Dat ik me meestal zo goed voel dat ik creatief ben en optimistisch.
En natuurlijk ben ik ook nog wel eens somber en zou ik ook graag willen dat het allemaal wat makkelijker was. Dat er goede en deskundige hulp was waar ik in tijden van nood op terug kan vallen. Dat ik niet álles zelf hoef te doen en te organiseren. Dat het ons als ouders door politiek en instanties niet zo moeilijk wordt gemaakt. Dat er in de maatschappij wat meer compassie is voor ons en onze kinderen. En ik ben ook boos, dat er zo veel geld naar bureaucratische systemen en organisaties gaat en zo weinig naar tastbare hulp in gezinnen. Die gevoelens heb ik ook. Maar ik voel me toch vooral bevoorrecht dat wij als gezin zo’n goede uitgangspositie hebben. Pelle heeft het beste in mij naar boven gehaald. Ik tel mijn zegeningen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten