zaterdag 16 mei 2015

De sprong.

Eigenlijk had ik voor deze post een verhaaltje in mijn hoofd zoals ik ze meestal maak voor dit blog: een kort verslagje van wat we zoals gedaan hebben de afgelopen tijd, gelardeerd met wat foto's. Een tastbaar overzicht van de gebeurtenissen uit ons leven. Dit alles ter illustratie van mijn grotere missie: meer aandacht voor speelprogramma's en de grote invloed daarvan op de ontwikkeling van het autistische kind. Mijn jubelzang op wat er allemaal kan als je gelooft en denkt in mogelijkheden. Dat wil ik graag laten zien.
Maar soms gaat het leven voorbij aan foto's en verhaaltjes, aan plaatjes en praatjes. De afgelopen vakantieweek was anders, voelde anders. Alsof een laatste autistische barrière geslecht is. Er is een souplesse bij Pelle ontstaan die ik nooit eerder zo ervaren heb. Ik zie het in het speelse gemak waarmee hij met zijn vriendinnetje praat, op de achterbank van de auto. De manier waarop hij zonder discussie een andere jas aan doet. De impact die de aardbeving in Nepal op hem heeft. Een opmerking als "de bal heeft ogen", wanneer die steeds terug rolt naar onze voeten. Hoe hij een ander kind helpt, dat bij de BSO niet durft te vragen of hij zijn handen mag wassen. Er is iets fundamenteels verandert bij Pelle en ik zag en voelde het de afgelopen week.
Een quantumleap, zou mijn Amerikaanse vriendin Maria zeggen. Daar zijn ze wat makkelijker met grote woorden. Laat ik dat voor één keer ook doen. Ongecensureerd sentimenteel zijn een groot woord gebruiken. Quantumleap. Klinkt geweldig.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten