donderdag 11 juni 2015

Voortschrijdend inzicht.

Ik schrijf wel veel op dit blog over spelen met Pelle, en hoe goed het allemaal voor hem is, maar soms vind ik het best moeilijk. De laatste tijd had ik eigenlijk niet zo'n zin meer en zat ik weer in de wolk "waar doen we het eigenlijk allemaal voor, het helpt toch niet".
En ik blijf elke keer weer worstelen met het thema "alleen spelen". Dat hij dat niet kan en hoe belangrijk het is om dat wel te kunnen en hij heeft het toch nodig in de toekomst en hij staat helemaal niet handelend in de wereld en alle andere kinderen kunnen het wel, die spelen vrolijk buiten en gaan op avontuur en we kunnen hem toch niet tot het einde der dagen zo veel aandacht blijven geven en hoe moet het straks als hij nog een half uurtje later mag opblijven etc. etc.  Een hele gedachtekluwen rondom een gevoel van wanhoop. Nou kan ik die gedachten gaan bekijken en bevragen (RET), ze zien als woorden in mijn geest en patronen die zich herhalen (ACT), en andere technieken erop los laten, zoals naar de  wanhoop toe gaan en die omarmen (meditatie). Dat heb ik allemaal gedaan. En het hielp ook. Min of meer. Maar gisteren kwam ik tot een inzicht dat me nog veel beter hielp. Naar aanleiding van een stukje op internet vroeg ik me af: wiens probleem is het eigenlijk? Nou, niet dat van Pelle. Die vindt alleen spelen stom.



Het is mijn probleem. Ik wil graag dat hij iets voor zichzelf gaat doen zodat ík iets voor mezelf kan doen. Dat betekent dus dat ik het heel simpel kan houden: ik geef mijn behoefte aan en handel daarnaar (ga lezen, kleren naaien, tekenen, iets leuks doen voor mezelf),  zonder dat ik dan ook nog iets van hem wil waar hij geen zin in heeft.
En er is nog iets anders. Ik merk dat ik me soms te veel vastbijt in doelen, zoals spelen met speelgoed. Ik heb daarom besloten om de komende tijd alle doelen los te laten en terug te gaan naar de basis: samen plezier maken. Dingen laten ontstaan. Dat geeft ons alle twee veel meer ruimte.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten