zondag 16 augustus 2015

De laatste vakantieweek.

Deze laatste vakantieweek was Lila er weer om mee te spelen.
Ze zijn onder andere naar het bos geweest.


We besloten om allebei een speurtocht uit te zetten, Pelle spande een draad voor mij richting Appelbergen en ik hing gekleurde crêpepapier stroken in de bomen. Zo waren we ieder een tijdje bezig. Aan het eind van mijn route verstopte ik een briefje voor Pelle met de opdracht: 'verstop je in de speeltuin van het paviljoen'. 
Pelle had voor mij een draad dwars door het bos gespannen en het duurde wel een tijdje voordat ik die had gevonden en helemaal had opgerold. Snel liep ik vervolgens naar het paviljoen waar Pelle zich inderdaad had verstopt, haha wat een lol! Pelle vroeg nog heel bezorgd of het wel gelukt was om de draad op te rollen want hij had het per ongeluk ook door wat struiken met stekels laten lopen. Wat een inlevingsvermogen, de lieverd! We kochten een ijsje en liepen snel richting de auto.
Ondertussen voerden we een heel gesprek o.a. over wespen die je dood kan maken.. Pelle heeft hier een dubbel gevoel over, hij vindt het zielig voor de wesp en is wel opgelucht dat de wesp dood is omdat deze dan niet meer kan steken.

Woensdag kwam Gemma en Pelle kreeg van haar als verjaardagscadeau een mega grote ballon.


Opmerkelijk genoeg wil hij de ballon meteen gaan uitproberen.

We vouwen hem uit op straat en Pelle rent een stuk met de ballon. Helaas komt er weinig lucht in dus we proberen het nog op andere manieren, door meer rond te zwaaien en harder te rennen. Pelle heeft zichtbaar plezier erin en probeert goed mee te denken over hoe we de ballon vol lucht kunnen krijgen. Ik doe bij Pelle alsof de lange ballon een slang is en wikkel deze om Pelle, Pelle moet erg lachen en probeert te ontkomen. Dan blazen we allebei wat extra lucht in de ballon en uiteindelijk is hij dan mooi stevig! Pelle zwaait er mee in het rond en moet lachen om het geluid dat de ballon maakt, ook proberen we de ballon heel ver weg te gooien en wie het verste komt. Pelle is opvallend speels en komt met leuke ideetjes om te spelen met de ballon. Zo springt hij over de lange ballon heen en maakt hij er even een hindernisbaan voor mij van. Ook doen we de ballon steeds een stukje hoger en probeert Pelle er dan overheen te springen. Uiteindelijk wordt het nog een krokodil die achter Pelle aan rent en Pelle rent gillend naar huis, wat een lol!

Donderdag gaan we met z'n tweeën op stap. Nog één keer naar de camping, want daar vieren ze Halloween en dat is een prachtig spektakel. We gaan met de bus naar Grolloo en nemen de tent mee in het fietskarretje. 's Avonds komt Mark met de auto en de kampeertafel en zo zijn we weer helemaal compleet met z'n drietjes.


Om half 9 begint de avond met een superenge voorstelling over een professor die is doorgedraaid en monsters van mensen maakt. Helaas wordt hij dan aangevallen door zijn eigen creaties.
Daarna zwerven we over het terrein waar de gasten als spook, heks of monster de kinderen schrik aanjagen en waar we allemaal griezelige bouwsels bewonderen en meedoen aan de acts die de mensen hebben verzonnen.

Om half 12 gaat Pelle slapen terwijl Mark gaat kijken of hij nog iets van de vallende sterren kan zien.
De volgende morgen gaan we naar huis en dan volgt nog een grande finale van de vakantie: de mannen gaan naar Utrecht met de trein.

Daar eten ze bij een ex collega van Mark en logeren ze in een hotel. Vandaag maken ze een treintrip naar het westen
Op het Binnenhof
en komen dan weer terug.
En dan morgen weer naar school....

Ik kijk terug op een hele intensieve vakantie. Misschien wel iets te. Pelle kon dit jaar z'n draai niet zo goed vinden op de camping en bleef steeds bij ons. Soms was hij ook duidelijk moe, zoals na de Halloween. En misschien hebben we ook wel iets te veel gedaan aan uitjes, zoals vorige week naar het maisdoolhof. Heeft hij wel voldoende rust gekregen? Ik weet het niet. Soms twijfel ik, of ik niet te veel van hem vraag. Ik heb in ieder geval bij mezelf meer ongeduld en minder ontspanning ervaren, deze zomer. En dat heeft natuurlijk invloed op ons supergevoelige jongetje.
Ik doe m'n best, met de opvoeding van dit bijzondere kind. Ik weet niet altijd wat goed is voor hem en ik voel ook helemaal geen drang naar perfectie, want die is er niet. Ik zoek mijn weg en laat me leiden door mijn gevoel en ratio, door reflectie en door de inspiratie van SonRise en CSL. En natuurlijk vooral door de liefde voor dit unieke kind.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten