vrijdag 28 augustus 2015

Spelen op vrijdagmiddag.

Ik heb de laatste tijd niet meer zo veel geschreven over Son-Rise en een Nederlandse variant daarvan, CSL. Terwijl dat wel het idee was voor dit blog: meer bekendheid geven aan de visie van de methodes en de manieren waarop je je autistische kind kan laten opbloeien. Daarom een vandaag een kleine up-date.
Waar draait het om?
Nou, dat is niet zomaar samen te vatten in een paar woorden. Maar laatst heb ik weer opnieuw een webinar bekeken van William Hogan, één van de mensen van het Son-Rise instituut en die vatte het op de volgende manier samen:
Je houding is essentieel. Realiseer je dat je kind het beste van zijn kunnen laat zien. Zijn gedrag heeft een functie. Hij probeert zo goed mogelijk voor zichzelf te zorgen in een wereld die hem overweldigd. Hij creëert zijn eigen veiligheid door steeds opnieuw hetzelfde te doen. Dat geeft hem rust. Dat en de acceptatie en liefde van de mensen om hem heen. Als hij mag zijn wie hij is, zich geliefd voelt en zijn omgeving ontspannen en gelukkig is, dan kan hij zichzelf ontplooien.
Het herhalingsgedrag van je kind is de weg naar binnen voor jou als ouder. Sluit aan bij hem, stap in zijn belevingswereld en maak daar contact met hem.
Is dat contact er, dan kun je die belevingswereld oprekken door iets toe te voegen, als het moment daar is. Wanneer er een natuurlijke pauze ontstaat, bijvoorbeeld.
Als er ruimte ontstaat kun je je kind ook verleiden om in jouw belevingswereld te stappen. Door iets nieuws aan te bieden dat aanhaakt bij de interesse van je kind. Zo leert hij ook om aan te sluiten bij anderen en in een later stadium om samen te spelen en te werken.

Hoe werkt dat bij ons in de praktijk?

Vanmiddag waren Pelle en ik  boven in zijn slaapkamer. Wat doet hij het liefst? Praten. Vooral veel vragen stellen. Dit keer over het World Trade Centre en het alarm dat afging toen de torens daar instorten. Hij heeft de filmpjes al honderd maal bekeken op YouTube. Het nagespeeld met Gemma en Lila. En een paar keer met torens van duplo en een speelgoedvliegtuigje. Het blijft hem fascineren. Nu vertelt hij dat hij er over heeft gedroomd. “Was je bang?” vraag ik. Die vraag is misschien iets te direct. Hij antwoord niet maar stelt zijn lievelingsvraag aan mij: “Hoe zou jij het vinden”? Ik vertel dat ik ook bang zou zijn en hard zou weglopen. En beantwoord nog een meer vragen over hoe het zou zijn en wat ik zou doen. Ik stap in zijn bubbel. En eenmaal daar probeer ik die te vergroten. Ik vertel dat ik op een feestje was toen het gebeurde en dat ik het niet kon geloven. Dat ik naar huis ging en dat ik eerst nog ruzie heb gemaakt met Mark die dag, omdat hij nog niet gekookt had. En dat we die avond veel naar de TV hebben gekeken en geprobeerd hebben om onze vriend in New York te bellen, wat niet lukte. Hij luistert aandachtig, stelt vragen over onze vriend en over hoe ver hij van het gebouw af woont. We praten niet meer over de torens, maar over New York en Manhattan. Zijn bubbel wordt groter.

Een andere manier om hem te verleiden uit zijn praat en vragen-stellen modus te komen lukt ook, vandaag. Hij vraagt hoe het zou zijn met klasgenootje L., die vaak autoziek is. Wat als hij meegaat in de auto naar de kermis? In plaats van de antwoorden zeg ik: “we spelen het even”. Ik ben L, doe alsof ik in de auto naast Pelle zit, misselijk wordt en moet overgeven. Pelle speelt goed mee, vraagt aan Mark of hij voorzichtig wil gaan rijden. Daarna draaien we de rollen om. Ik kan aan zijn gezicht niet zien dat hij speelt alsof hij ziek wordt, maar het overgeven doet hij herkenbaar en ik pak snel een glas van de vensterbank.


Daarna maken we een puzzel. Iets wat ik graag wil en wat hij vandaag kan nu hij zijn ei over het WorldTrade Centrum en de andere dingen kwijt is. De afbeelding is van Kikker en zijn vriendjes en die vindt hij leuk. Het zijn 35 stukjes en dat ontlokt hem al meteen de opmerking dat het niet zo moeilijk zal zijn. Toch doet hij er nog aardig lang over (een minuut of 10) en het valt me op de hij de stukjes met de rechte kant aan die zonder kant vast probeert te maken. Is er voor hem geen onderscheid tussen kantstukken en middenstukken? Dan stoppen we, laten de puzzel liggen omdat het zonde is om hem terug in het doosje te doen en gaan we naar de bieb. Waar hij onder andere een DVD van Kikker leent :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie posten