maandag 28 september 2015

Helemaal zacht en rond.



Als je dit blog al wat langer volgt, dan weet je dat ik regelmatig schrijf over alleen spelen. Ik wil zo graag dat Pelle dat doet, maar het gebeurt niet. Vooral in de vakantie had ik daar erg veel moeite mee. Ik zag kinderen die in de zandbak zaten of  aan het tekenen waren. En dat deed pijn. 

Nu weet ik inmiddels dat het niet de situatie is die pijn doet, maar wat je erbij denkt. En die gedachten zorgen weer voor allerlei gevoelens. En ik weet inmiddels ook dat mijn houding de sleutel is voor ontwikkeling bij Pelle. Als ik iets té graag wil, dan ga ik emotioneel verkrampen en dan blokkeert hij. Het hele thema “alleen spelen” was voor mij veel te beladen geworden. Pas als ik er ontspannen mee om kan gaan, dan opent zich de weg voor mij en voor Pelle.

Na de vakantie was het tijd voor zelfonderzoek. Waarom wil ik nou zo ontzettend graag dat hij alleen gaat spelen? Ik heb er de 4 vragen van Byron Katie op losgelaten. Haar methode heet "The Work" en ik heb het wel eens vaker gedaan. Maar nooit zo diepgravend als nu. Het leidde dit keer tot een heel proces en tot verrassende inzichten. Want geloofde ik eigenlijk zelf wel dat hij het kon? Nou, diep in mijn hart eigenlijk niet. En dus laat ik hem veel achter de computer of voor de TV als hij alleen is. Ik zag mijn reactiepatroon ineens heel helder, gevoed door een belemmerende overtuiging. (“Hij kan zichzelf niet vermaken zonder scherm”).

En ik zag dat ik eigenlijk meer tijd wil voor mezelf. Dat ik hem niet altijd aandacht wil geven. En dat kon ik ineens heel helder tegen hem zeggen, zonder dramatiek of schuldgevoel. “En als ik dan toch begin te zeuren, dan irriteert dat jou”, zei hij. Goed gezien vent!

Vanmiddag wilde ik er weer even met hem over praten. Wat voor mij belangrijk is en waarom. En er gebeurde iets wat ik nog nooit heb meegemaakt. Mijn denken viel stil. Ik kon geen zinnen formuleren. Dat vertelde ik hem. “Ik wilde weer even met je praten over het alleen spelen, maar er komt helemaal niets”. “Ben je nu zacht?”, vroeg hij, een beetje aftastend. “Ja lieverd, ik ben nu helemaal zacht en rond”. De spanning is eraf. Misschien niet voor altijd. Maar wel voor nu. En dat is voor Pelle een opluchting.  
Voor mij is er een opening gekomen om hem vol vertrouwen op weg te helpen. Ik hoop dat hij ‘alleen spelen’ steeds minder gaat associëren met mijn frustraties en latente afwijzing en steeds meer met prettige gevoelens die je daarbij kunt hebben. Dat gun ik hem zo.

Vanavond heeft hij voor het eerst in zijn leven even spontaan met onze gitaar gespeeld. Zo gaat dat dus.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten