dinsdag 13 oktober 2015

Zender en ontvanger.



De laatste maanden is er iets veranderd in mijn contact met Pelle. Ik voel het voordat ik er woorden aan kan geven. Maar gisteravond in bed realiseerde ik me dat er veel meer verdieping is ontstaan. We kunnen op een ander niveau met elkaar praten. Over gevoelens en gedachten. Het drong tot me door dat hij eigenlijk nooit meer steeds maar opnieuw dezelfde vragen aan ons stelt als ik met hem praat.

Ach, wat heeft hij dat jaren lang gedaan. Het begon als peuter. Als we gingen wandelen wist ik precies waar hij welk woord ging zeggen. “Heg”, bijvoorbeeld. En dan moest ik dat nazeggen, anders raakte hij van streek. Of achterop de fiets. Bij elke put in de weg hoorde ik zijn stemmetje en wist ik wat hij wilde: het woord 'put' nazeggen. Het evolueerde naar “is de deur open of dicht”, wat we keer op keer beantwoorden en daarna naar veel meer variatie “Zit je liever in een koploper of in een sprinter” en naar een paar keer ‘doeiii’ zeggen voordat hij gaat slapen.

Ik zie het als ankertjes die hij nodig heeft om zijn plaats in de wereld veilig te stellen. Net als al zijn andere herhalingsgedrag en rituelen. Ik respecteer het en probeer tegelijkertijd om hem te leren om te gaan met zijn angst. Stapje voor stapje de deur van zijn slaapkamer iets verder dicht. Steeds iets minder ver de tuin in lopen om te speuren naar de kat waar hij bang voor is , zodat hij zelf elke keer een stapje verder moet gaat, letterlijk. Een klein beetje verlies van controle en het leren dragen van de angst. En dan zijn trotse gezicht zien als hij merkt dat hij dat aankan. Soms duikt er weer een ander ritueel op. Nieuwe regels die hij voor zichzelf maakt. Dan weten we dat we weer een stap terug moeten doen en hem meer veiligheid moeten bieden. Maar het steeds dezelfde vragen stellen heeft hij nu niet meer nodig.
En dat is ongetwijfeld niet alleen een emotioneel proces. Hij wordt ouder en zijn hersenen worden rijper. Hij kan waarschijnlijk beter informatie filteren, verwerken en daar op reageren. Het spelen zorgt voor massage van zijn brein. Alsof er minder haperingen komen en alles wat vloeiender wordt. Dat alles uit zich in meer dynamiek in een gesprek met hem.

En ik merk het niet alleen, ik lees het ook terug in de verlagen van Lila, Gemma en Mya.
"Waar Pelle zich vorige maand soms wat afsloot en eigen ruimte nodig had in contact, was hij deze middag toegankelijk en open. Hij stond de hele tijd in contact met mij. Bijvoorbeeld door vragen te stellen, dingen te vertellen, in te gaan op mijn vragen en spelidee├źn."

Het is heerlijk, want nu laat hij zien dat hij over een heleboel dingen nadenkt (meisjes, onderwerpen van het jeugdjournaal, hoe jammer het is dat je niet kunt zien wat mensen denken) en verwoord hij zijn gevoelens ("ik voelde me een beetje eenzaam toen ik net op bed lag, maar nu niet meer"). En daardoor zijn er veel meer aangrijpingspunten om samen met hem en bij hem te zijn en hem dingen te laten zien en te leren. De opvoeding verdiept zich zo enorm en dat geeft een heerlijk gevoel van rijkdom.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten