maandag 2 november 2015

Bang voor de kat.


Sinds een paar weken is Pelle bang voor een kat in onze tuin. Die keek hem aan alsof ze hem wilde krabben. Daardoor durft hij niet meer zijn fiets in de garage te zetten. Hij belt aan bij de voordeur en dan moet ik de tuin inspecteren en het sein veilig geven.
Voor ons een mooie gelegenheid om hem te leren met angst om te gaan. Het is een beetje zoeken naar wat werkt. En zoals altijd maken we voor hem een mooie cocktail van allerhande strategie├źn van.
Samen met Lila heeft hij een stip gemaakt over de kat en het poppetje Monjo, dat hem angst aanpraat.




Tekening van Pelle , met hemzelf die de lieve kat wil knuffelen.

Sinds een paar weken maakt Lila ook veel muziek met hem en vorige week maakten ze een kattenlied.

Ik pakte de gitaar en zong eerst een huil liedje in brabbeltaal, vervolgens een boos, blij en bang liedje met klanken. Pelle luisterde geboeid en moest er ook erg om lachen. Toen zei ik tegen Pelle: 'Stel je voor dat er daar op de stoel een kat zou zitten, hoe zou die er dan uit zien?' Het werd een grijze hele grote kat want die vond Pelle het engst. Ik vroeg wat hij tegen de kat zou willen zeggen en Pelle begon meteen enthousiast te vertellen. Zing het maar..riep ik even later. Toch weer verrassend want Pelle begon uitbundig te zingen en klapte ook spontaan mee met het ritme. Hij kon er duidelijk van alles in kwijt en ging er helemaal in op. Ik weet het niet precies meer maar hij zong onder andere over zijn angst, hij zong echt voor de kat.. ik vind jou eng maar ook wel lief.. tussendoor miauwde hij nog, zo grappig. Dit keer ging hij echt met de melodie en het ritme mee. Sommige woorden zong hij spontaan drie keer, dat klonk heel leuk en erg muzikaal! Pelle genoot echt van het muziek maken, zo leuk om te zien. En natuurlijk zong ik ook een beetje mee. We hebben nog een paar keer zo gezongen met andere teksten voor de kat. 

Zelf doe ik het nog weer anders: ik kijk voor hem in de tuin terwijl hij in het gangetje naast de garage klaar staat met zijn fiets. En dan vraag ik hem om steeds een stukje verder het gangetje in te gaan. Dat lukt ook heel goed, hij is duidelijk trots op het verleggen van zijn grenzen.En intussen heb ik nog genoeg andere idee├źn in mijn hoofd, zoals RET of een oplossingsgerichte benadering, gebaseerd op mijn eigen kennis en hoe die toe te passen bij kinderen. Het is een kwestie van zorgvuldig kijken waar hij baat bij heeft. Maar het meest belangrijk vind ik dat we hem meegeven dat bang zijn niet erg is. Als hij leert dat gevoel te dragen en  doorgaat met handelen, dan ervaart hij wat het is om moedig te zijn. En daar heeft hij al verrassende staaltjes van laten zien.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten