donderdag 21 januari 2016

Cadeautjes.



Elke keer als één van de spelers hier thuis is geweest om met Pelle te spelen schrijven ze een verslag. Die plaatsen ze dan in een besloten groep op facebook. Zo blijven we op de hoogte van elkaars bevindingen. Het is voor mij na al die jaren nog elke keer een groot plezier om de verslagen te lezen. Het voelt elke keer als een cadeautje, dat ik krijg en ik geniet van de liefde voor ons jongetje, die er in doorklinkt.

Hier een stukje uit het verslag van gisteren, van Gemma.

We speelden in de woonkamer een heel mooi toneelstukje, Pelle speelde een zielig katje die in de bosjes lag (ideetje van hem zelf!) en ik zag het katje en ging hem aaien en lokken met snoepjes. Telkens als ik deed alsof ik een snoepje gooide, kwam Pelle een stukje dichterbij mij als een voorzichtig bang katje. Zo mooi gespeeld! Uiteindelijk kwam de dierenambulance omdat Pelle's pootje was gebroken en Pelle ging ook echt hinken en heel zielig miauwen. We hadden echt weer contact en mooi over en weer gespeeld met veel acceptatie van Pelle! Super! 

Het valt mij op dat Pelle zich steeds meer gaat inleven in anderen, hij vertelde dat als hij iemand ziet vallen dat hij zelf dat dan ook een beetje voelt en hoe dat kwam en of ik dat ook wel eens had. Ook leeft hij met iemand mee die verdrietig is en als hij dan doet alsof hij diegene is dan kan hij zelfs een beetje huilen vertelde ie. Heel empathisch en prachtig!

Lila is dinsdag met Pelle op pad geweest. Hier een stukje uit haar verslag.



Gisteren was het dan eindelijk tijd voor ons uitje samen. Het was een heel vreugdevol uitje en we hebben samen enorm genoten. Pelle had een heel lang gesprek met de buschauffeur. Wat mij opviel was dat Pelle een echt gesprek voerde, slechts een enkele keer was hij even alleen bezig met zijn eigen verhaal, verder was het een hele mooie communicatie met over en weer vragen en antwoorden. Pelle ging ook echt in op wat de buschauffeur zei, geweldig om hier zo bij te mogen zijn. Wat is hij hierin enorm gegroeid!

De parel was voor mij ons gesprek op de heen reis, het ging over trouwen en scheiden. Ik vertelde hem dat mijn ouders op mijn zevende gingen scheiden en dat ik heel verdrietig was. Waarop hij na nog wat meer vragen over mijn verdriet vroeg of ik me nu nog steeds zo verdrietig voelde of dat ik het inmiddels op een zijspoor had gezet (prachtig verwoord en zo betrokken!). Vervolgens ging ons gesprek over zijn ouders, hij heeft geluk, zo vertelde hij mij, Mark en Ria zijn nooit streng, ja soms zeggen ze weleens: Pelle, nu niet! Soms zegt Ria weleens tegen Mark: Mahark, niet doen dat hadden we niet afgesproken, dan vind ze dat Mark te lief is voor mij, want dan mag ik op de laptop/I pad van Mark. Mamma maakt zich dan veel zorgen over mij omdat ik er dan te lang op speel. En dat vind ik zielig (of verdrietig, ik weet niet meer welk woord hij hier gebruikte) voor haar en dan maak ik mij mee-zorgen. Echt ontroerend vond ik dit gesprek!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten