donderdag 14 januari 2016

Niet meer bang voor de kat.



De angst voor de kat, waarover ik een paar weken geleden schreef is helemaal voorbij. Pelle gaat nu weer gewoon door ons gangetje naar de garage, waar hij zijn fiets neerzet. Het is mooi om te zien hoe hij zijn grenzen heeft verlegd en nu zelfs erg geïnteresseerd is in jonge katjes. Die aait hij als hij ze tegenkomt. Hoe is het zo gekomen?

Begin december belt Lila aan bij de nieuwe buren, omdat Pelle heeft ontdekt dat de kat daar woont.
Het was een hele aardige man, hij vertelde dat ze inderdaad een dikke grote grijze kat hebben. Hun vrienden zijn er ook bang voor. De kat is al best oud en hij heet Huub. Het blijkt een hele lieve kat te zijn die zelf ook weleens bang is. Heel soms blaast hij, maar dat is omdat hij zich dan niet lekker voelt of een beetje bang is. Hij was nu aan het slapen dus we konden hem niet zien. Als we hem buiten tegenkomen dan kunnen we op onze knieën gaan zitten en hem voorzichtig roepen. Als hij naar je toe komt wil hij wel geaaid worden. Meestal loopt hij dan weg omdat hij bang is.

Daarna wil Pelle steeds op zoek naar de kat. Wat dapper, dat hij de confrontatie opzoekt.
Een week later gaan hij en Lila op pad. Ze vinden Huub onder een auto. 

We hebben nog van alles geprobeerd om de kat onder de auto vandaan te krijgen maar dit lukte niet. Toen bedacht ik dat we wel voor Huub konden zingen. Pelle vond dit een goed idee en samen gingen we naast de auto zitten. Opmerkelijk was dat Pelle meteen begon met zingen. Het werd een ontroerend lied en het ging ongeveer zo: Huub lieve Huub lieve Huub wij vinden jou heel erg lief. Je hoeft niet zo bang te zijn want wij zijn eigenlijk banger.. kom maar, kom maar.. lieve Huub.. we doen je niets.. en zo ging het nog een tijdje door, vol overgave en zo lief en zachtjes gezongen... dat Huub ineens opstond en een stukje dichterbij onder de auto ging zitten. Daar schrok Pelle toch wel even van, maar even later zong hij weer vrolijk verder.

Na die ervaring en na het samen oefenen wat je kunt doen als je de kat tegenkomt is Pelle's angst voorbij. Hij begrijpt dat de kans dat hij wordt bekrabt niet groot is en dat de blik van de kat niet bedoeld is om hem aan te vallen. Het dier houdt hem wel bezig. Hij speelt nu kleine katjes na of vraagt aan ons om ze na te spelen. En dat doen we graag.

Hieronder een stukje uit het verslag van Gemma van gisteren:

Buiten doen we kleine zielige katjes na en ik speel nog een hond die achter Pelle als kat aanrent. Pelle heeft er ontzettend plezier in en binnen doen we nog wel zeker een half uur (!) toneelstukjes. Pelle stelt telkens iets anders voor, nu ben jij een gemene kat, nu hebben we ruzie, nu ben jij zielig omdat je moeder dood is gegaan enz. we geven elkaar kopjes, maken gekke kattengeluiden en stoeien en vechten met elkaar. Pelle leeft zich helemaal in en we zijn echt samen aan het spelen, wat prachtig! Pelle moet erg hard lachen als hij de hond speelt en ik heeel bang wegren voor Pelle. Wat een lol samen! Uiteindelijk troost Pelle mij nog als ik een zielig katje speel en Pelle zingt spontaan terwijl hij mij een knuffel geeft een zelfgemaakt liedje over dat ik niet bang hoef te zijn. Heel ontroerend.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten