zondag 7 februari 2016

Kindergroep.



Sinds begin dit jaar gaat Pelle elke maandagavond naar een kindergroep. In een gymzaal van een school komen 9 kinderen bij elkaar die elk op hun manier moeite hebben om zich staande te houden in een groep leeftijdsgenoten. Omdat ze naïef, speels en onzeker zijn of omdat ze lang zijn gepest,  geen vriendjes hebben, of, in het geval van Pelle, omdat het lijkt alsof ze helemaal geen belangstelling hebben voor andere kinderen en daar nooit mee spelen. (Behalve met zijn klasgenootje A., die regelmatig hier thuis komt en die ‘mijn beste vriendin’ is). De kinderen leren om wat standvastiger te worden of juist wat soepeler en om meer vertrouwen te krijgen in hun eigen kracht. Ze doen onder leiding van een drama- en een fysiotherapeut allerhande rollen- en lichamelijke spelletjes en worden ook geobserveerd tijdens hun vrije spel.

Voor mij is het vooral van belang dat Pelle wat meer ervaring opdoet met het samenzijn met andere kinderen. Ik hoop dat hij gaat ontdekken dat dat leuk kan zijn en dat áls hij op een gegeven moment wat meer interactie wil, hij weet hoe hij andere kinderen kan benaderen.
Hij had er geen zin in, voorafgaand. Ik vond dat dit keer niet zo van belang. Ik dwing hem echt zelden om op het sociale vlak dingen te doen die hij niet leuk vindt of niet wil. Ik vind het veel effectiever om uit te gaan van zijn eigen motivatie en dat is ook de kracht van ons speelprogramma. Maar dit voelde anders. Zijn onwil was niet zo solide. Ik moest hem met een beetje zachte dwang over een drempel helpen. En mijn idee was dat zijn beeld van de bijeenkomsten heel anders was dan wat er werkelijk zou gaan gebeuren.

Het was wel even wennen voor hem. Geen wonder als je eigenlijk nooit in een groepje begeeft en altijd aan de buitenkant blijft. Ik zag het terug in de verslagen van de begeleiders.

Pelle is er in de 1e helft vrij goed bij, later wordt het wat minder. Hij kan zich dan even op een oefening concentreren, dwarrelt daarna dan even door de zaal, maar laat zich er wel weer bijhalen. De anderen accepteren dat hij er af en toe uitstapt en weer terugkomt. Hij wordt even goed serieus genomen als hij wel meedoet. 

Maar 2 weken later lijkt het al beter te gaan.

Pelle is er beter bij,volgt meer wat er in de groep gebeurt en dat ook tot het eind toe. Het lijkt hem al minder energie te kosten. Hij is in het spel steeds met de anderen in contact en de anderen zoeken ook contact met hem. 

We hebben nog even te gaan, er volgen nog een stuk of 10 bijeenkomsten. Tot nu toe vindt hij het voor 75 % leuk. We gaan er niet meer met de bus naar toe, omdat hij dan alleen nog maar kan denken aan de reis en of zijn favoriete plekje wel vrij is. Ik wil graag dat er meer ruimte komt in zijn hoofd voor de kinderen.  Ik ben heel benieuwd hoe het verder gaat. Ik zal daar aan het einde over schrijven.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten