zaterdag 19 maart 2016

Het gouden mandje.



Pelle zegt heel vaak ‘nee’, als ik een voorstel doe. Hij wil niet met speelgoed spelen, een boek lezen, voorgelezen worden, een rollenspelletje doen, knutselen, tekenen, puzzelen, noem maar op. Hij wil het liefst kletsen. En soms zinkt de moed met dan in de schoenen. Kletsen doen we namelijk al de hele dag. Pelle is altijd aan het praten. En wat hij ‘even kletsen’ noemt, dat is voor mij steeds weer dezelfde vragen beantwoorden. “Wat zou je vinden als ….?’, en dan komen er allemaal voorbeelden over voetbal (scoren in de 10e minuut), over favoriete plekken in de bus, stadbussen in plaats van streekbussen, de bus van 5 uur die dan ineens anders is.
Van alle dingen die ik heb moeten leren in de opvoeding van mijn kind is het leren accepteren van zijn “nee” wel één van de lastigste dingen geweest. Ik wilde variatie, spontaniteit, creativiteit. Maar Pelle niet. Het advies van Anneke Groot, de vrouw achter CSL, om alle nee’s te verzamelen in een gouden mandje kostte me soms grote moeite. En nog. Ik wil graag iets nieuws. Maar ik heb ook geleerd dat ik nieuwe dingen alleen via een omweg kan introduceren. Door eerst met hem mee te gaan en dan iets toe te voegen. Door voor de zoveelste keer Stef Stuntpiloot met hem te spelen en dan voor te stellen om de hendeltjes een kwart slag te draaien, zodat het iets moeilijker wordt. Door te accepteren dat hij dan ‘nee, dat wil ik niet’ zegt en het dan een paar spellen later nog eens te vragen. “Nee, dat doen we niet”. En dan, nog weer een paar spelletjes later komt hij er ineens zelf mee: “Nu gaan we de hendels anders neerzetten, dan wordt het wat moeilijker”.
Eigenlijk betekent zijn nee: “laat me wennen aan het idee”. En het lijkt erop of dat wennen aan een nieuw idee de laatste tijd steeds ietsje minder tijd vraagt. Ik durf het bijna niet op te schrijven maar het wordt allemaal wat makkelijker. Met het eten bijvoorbeeld. Hij eet de groenten op die ik op zijn bord leg. Probeert nog wel wat te onderhandelen, maar uiteindelijk gaan alle stukjes biet zijn mond in. Ik zeg “kom, we gaan aan tafel een spelletje doen”, en hij gaat zitten en protesteert niet. Hij heeft na de ijzelbui zijn schaatsen aan en moeite om daar mee terug naar huis te lopen. Ik zeg: “je kunt ook over het gras”, en hij gaat over het gras lopen. We zijn in de bibliotheek en hij heeft weer opnieuw boekjes voor de onderbouw uitgezocht. Ik laat hem zien waar de informatieboekjes voor groep 6 en 7 liggen, hij loopt met mij mee en kiest 3 boekjes uit. Verbazingwekkend.

Het gouden mandje is de laatste tijd steeds minder gevuld. En na al die jaren verzamelen ben ik daar heel blij om.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten