maandag 9 mei 2016

De grote appel, deel 2.

Met filmfiguren op Times Square.

Misschien vraag je je af waarom we met Pelle naar New York zijn geweest. Hij is immers autistisch en is het dan wel verstandig om naar een stad te gaan en dan ook nog uitgerekend één waar het zo ongelooflijk druk is. Kan hij al die prikkels wel aan?
Het antwoord is ja. Anders waren we natuurlijk nooit gegaan. Pelle's autisme is niet equivalent aan een overgevoeligheid voor zintuiglijke indrukken. Dat is een te simpele voorstelling van zaken. Hij ziet en hoort de dingen wel anders dan gemiddeld, is mijn idee. Heeft het zo kenmerkende oog voor detail en is gespitst op heel veel verschillende geluiden. Maar zintuiglijk heeft hij weinig problemen. Die liggen op een ander niveau: ik zou Pelle's autisme het liefst willen omschrijven als het gevolg van een haperend brein, dat moeilijk nieuwe verbindingen legt waardoor het voor hem moeilijk is om informatie te integreren. Er ontstaan allemaal eilandjes in zijn brein, die niet met andere verbonden worden. Met als gevolg dat hij heel dingen steeds herhaalt en van nature weinig creatief is. Waardoor hij een heel andere belevingswereld heeft dan andere kinderen en dat zorgt er dan weer voor dat hij geen aansluiting bij hen vindt. Want sociaal en gevoelig is hij zeker wel. En ook behoorlijk emotioneel intelligent. Maar dat zie je vooral als er een gezamenlijke context is. Volwassenen kunnen die creëren, maar voor kinderen blijft hij vaak 'anders'.
Pelle raakt dus niet overweldigd door veel visuele en auditieve informatie. Hij kan veel aan kan. En daardoor kunnen we doen wat we hebben gedaan. De voorwaarden waren aanwezig. Sterker nog, Pelle houdt heel erg van reizen en vervoer. En is al van jongs af aan gefascineerd door hoge gebouwen en de Twin Towers. Dus wat was mooier om naar toe te gaan?
Dat alles neemt niet weg dat het ook een hele vermoeiende anderhalve week voor hem was en dat hij af en toe moeite had met schakelen. Hij wilde liever niet met de bus naar Times Square. We gingen elke dag met de metro naar Manhattan, dat wilde hij zo houden. En zoiets komt dan toch als een verrassing voor me. Onze busliefhebber die geen ritje wil? Uiteindelijk zijn we wel gegaan, maar het kostte hem tijd om aan het idee te wennen.
Op de laatste dag blokkeerde hij helemaal. Er was iets met zijn zakdoek, daar zat een roze vlekje in. Hij kon er niet overheen komen en kon niet aankleden. Gelukkig hadden we de tijd, maar het heeft misschien wel een half uur geduurd voordat hij weer verder kon.
En eenmaal thuis kwam er een terugslag. Hij wilde geen zomerkleren aan, het zonnescherm moest precies naar beneden, het rekenwerk dat hij aan het inhalen was moest perfect in zijn schriftje komen te staan. Met als gevolg dat het héél, héél lang duurde voordat hij de som af had. "Ik wil wel van A naar B maar er staan allemaal hekjes in de weg waar ik niet overheen kan". Ik heb mijn ongeduld letterlijk in een theedoek gesmoord en hem de rest van de week zo veel mogelijk controle gegeven: lange broek, T-shirt,vest en dichte schoenen aan, scherm zoals hij het graag wilde. Geen nieuwe dingen om op te eten. De dingen doen zoals hij ze graag wilde. Afgezien van het theedoek-incident koste me dat geen moeite. Omdat ik wist dat hij het even nodig had.
Gemma en Mya kwamen spelen en daardoor kon hij ook ontspannen. Gisteren zijn we lekker naar het zwembad geweest.
En dan is hij vandaag weer naar school. Volgens mij weer hersteld van de terugslag en een prachtige ervaring rijker.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten